Over een warme ontvangst in Olympic Marine. Over afscheid nemen met waardering en met weemoed. Over een laatste rit met de boot. En over het toeval, dat mogelijk toch bestaat.

Over een boat show die roet in het vaarplan gooit. Over een minimalistische portie nachtzeilen, met sterren en koffie. Over een stille passage langs enkele parels in de Saronische golf. Over kwajongens en een overzetpuzzel. Over een tocht die anders liep, maar toch perfect uitkwam.

Over het afronden van de circumnavigatie van de Peloponnesos. Over de badge of honor voor het ronden van kaap Malea. En over een reis door de geschiedenis.

Over babysitten op een zeiljacht, het breken van de ban, een zonovergoten zeildag naar Elafonisos, en de weldaad van de koude Griekse wateren.

Over de circumnavigatie van de Peloponnesos via de open zee. Over ruige kapen, donkere nachten, en schuilen in verlaten baaien. Over Kafka op zijn Grieks, vissersruzies en onverwachte gastvrijheid. En ook over zon, spel en de magie van de Mani.

Over de aankomst in Griekenland en onze eerste Griekse ervaringen. Over kafkaëske verwarring en Mediterrane couleur locale. En over de Griekse keuken.

Over het langste non-stop traject tot op heden, met te weinig wind, kabbelend op zee, in rechte lijn van Riposto naar Katakolon.

Een goede voorbereiding is half gewonnen. En dat vraagt tijd. Short-cuts wreken zich. Over een uitgesteld vertrek uit Sicilië. En over toeval, dat bestaat niet.

Over Sicilianen en Siciliaanse monsters, nautische rampspoed, zwemmen voor het vaderland, het bouwen van vriendschappen en het vieren van succes.

De oversteek van Ustica naar Sicilië verloopt rustiger, maar wordt opgeleukt door het nachtzeilen. Personen groeien in nieuwe rollen. Sterren en dolfijnen zijn opnieuw van de partij, maar dan wel vergezeld van meer mysterieuze verschijnselen.

De Tyrreense zee presenteert zich minder zachtmoedig dan tijdens de vorige oversteek, een jaar geleden. Het wordt een afvallingstocht en een strijd op meerdere fronten.

Een lange winter was het aftellen naar het nieuwe zeilseizoen. Nu is het eindelijk zover. Donderdag begeven we ons opnieuw naar Porto Rotondo, waar Minke Balaena de winter heeft doorgebracht, om de overtocht naar Griekenland aan te vatten.

De winter wordt gebruikt om voorbereidingen te treffen voor het zeilseizoen van 2025, zowel materieel als wat de planning betreft. Heimwee naar de oversteek brengt ons naar nieuwe oorden, naar de wortels van onze beschaving. Oude en nieuwe bekenden zullen ons vervoegen, sommigen uit nieuwsgierigheid, anderen uit passie.

Over een trip van en vooral op het wondermooie Corsica naar Sardinië. Een verloren zeiltocht met Veerle en Erik, gerecycleerd als reguliere vakantie, die niets met zeilen te maken heeft. En daarom vooral veel foto's met korte duiding.

Over een trip van Sardinië naar en vooral op het wondermooie Corsica. Een verloren zeiltocht met Daphne en Michael, gerecycleerd als reguliere vakantie, die niets met zeilen te maken heeft. En daarom vooral veel foto's met korte duiding.

Over de schatten van Sardinië en Corsica, en het herstelplan van een verloren gewaande reis, te land, ter zee en in de lucht.

Over het Yachting Festival te Cannes, technische hoogstandjes en uitgepuurde luxe, laboratorium voor de mens zonder grens. En over alweer een showstopper die de planning danig in de war stuurt.

Over het creatief zijn in tijdsbesteding bij materiële pech, of hoe we er toch steeds proberen iets van te maken. Over een afscheid, dat er eigenlijk geen is.

Over de diensten van de Yacht Service Club in Porto Rotondo. Met een snelle interventie, in recordtijd naar volledig herstel.

Over de hernieuwde moed van Ann voor het zeilen, de aftrap van de zeilweek met schoonbroer Alain, en het onheil dat ons daarbij toch weer overvalt.