Over tijd die ruimte geeft. Over bubbels tegen bitter. Over haast in het grootse en rust in het kleine. Over weer met vier zijn en een laatste groet. Maar vooral over afronden wat voorbijgaat en meenemen wat blijft.

Over luxe als houvast. Over tussen de lijntjes kleuren. Over redundantie. Over wat de nacht achterlaat en de ochtend recycleert. Maar vooral over hoe we elkaar dragen, zolang de reis nog duurt.

Over wat vergaat en toch nog bestaat. Over oude wortels die nog vruchten dragen. Over duiven die niets weten. Maar vooral over vertrouwd gezelschap en een nieuw begin.

Over vertrekken van waar je even thuis was. Over die enkele Griek die liever elders was. Over afscheid na een bewogen week. Maar vooral over wat je mist en wat je toch meeneemt.

Over verdronken land. Over wie wikt en wie beschikt. Over toen en nu. En vooral over varen naar bestemmingen, maar hechten aan momenten.

Over vertrouwen dat in de wind vervliegt. Over tijd die zich niet laat haasten. Over ruimte die krimpt wanneer de vaart verdwijnt. Over een zachte landing en een nacht met een luchtje. Maar vooral over de marge tussen doorvaren en doorkomen.

Over familie die bemanning wordt. Over uitgestippelde routes en ruimte die zich niet laat plannen. Over eigen gelijk en gedeelde koers. Over nachten die rust beloven maar slaap ontzeggen. Maar vooral over hoe samen onderweg zijn meer is dan dezelfde bestemming hebben.

Over baaien die niet thuis geven en omwegen die bestemmingen worden. Over spanning die ontbreekt en toch voelbaar blijft. Over rood en groen die uiteindelijk de weg wijzen. Maar vooral over hoe je soms pas aankomt wanneer je ophoudt te zoeken.

Over een gemiste baai en een zee van mogelijkheden. Over dieptes die dieper blijken dan beloofd. Over rotsen die afstoten en zand dat zekerheid schenkt. Maar vooral over hoe de minst beschutte plek soms de meeste rust brengt.

Over een gemiste baai en een gevonden ligplaats. Over een stroom van boten. Over ervaringen die worden doorgegeven. Over een haven die mooier oogt dan de stad. Maar vooral over hoe Gaios plaats maakt voor nieuwe ontmoetingen.

Over nieuwe gasten en oude gebreken. Over plannen die klaar zijn voor de reis en een reis die niet klaar is voor de plannen. Over omgekeerde vlaggen, gesloten bruggen en buren zonder gehoor. Maar vooral over hoe alles uiteindelijk toch volgens plan verloopt.

Over pijlers die de weg wijzen. Over techniek die opgeeft en diepte die plots ontbreekt. Over valse hoop en een haven die woord houdt. Maar vooral over de wil om ondanks alle onzekerheid toch door te varen.

Over havensteden die hun verleden niet kunnen verbergen. Over bovenwindse buren, groeten aan lij en niemand die de regels volgt. Over geneugten intra en extra muros. Maar vooral over hoe vreemden onderweg even vrienden worden.

Over Saronische schakeringen. Over een wereldwonder voor een prikje. Over thuiskomen voor het donker en gensters die van onze vingers springen. Maar vooral over marge. Erg weinig marge.

Over vertrouwd gezelschap en de luxe van tijd. Over onvermijdelijke fricties en uitverkochte havens. Maar vooral over de betrekkelijkheid van anonimiteit.

Over wachten op het getij. Over een nacht die de koers verlegt. Over ruimte en tijd die vervliegen in een oogwenk. Maar vooral over afscheid nemen van een seizoen dat, eenmaal voorbij, voortleeft als herinnering.

Over gereedschap op de bodem van de zee. Over vuur op land en water in de lucht. En over oude en nieuwe religies.

Over een zomeravond recht uit de film. Over wachten op wie nog onderweg is. Over een moeilijk afscheid. Maar vooral over verfrissing achter de kademuur.

Over afscheid bij dageraad. Over kwetsbaarheid en solidariteit. Over ervaring die het haalt van haast. En over de ultieme bestemming.

Over navigeren tussen wind en land. Over pirouettes en waterdans. Over lange lijsten en korte kettingen. Over omgang met de medemens. En over aangekondigd onheil.