De Doortocht van Chalkis
Over een brug die lang gesloten blijft. Over stroming die zich niet laat plannen. Over een stad die zich toont in steigers, met kleine openingen van toegankelijkheid. Over Aristoteles en verwondering over het water. Over wachten, varen, en toch vooruitkomen.
Op Zoek naar een Ligplaats
De volgende ochtend is het windstil. We liggen nog steeds voor anker in de zuidelijke ankerzone van Chalkis. Met zicht op de brug die we deze nacht gepasseerd zijn.
Iedereen is vrij vroeg op. Na het ontbijt beslissen we te kijken of we in de haven van Chalkis kunnen aanmeren. We lichten het anker, bereiden beide zijden voor met fenders en varen naar de ingang van de haven, aan de overkant van de baai.
Op GPS lijkt het alsof de ligplaatsen achter de eerste havenmuur voldoende diepgang hebben. We passeren enkele werkschepen en een gigantisch luxejacht vooraleer we de situatie in de haven kunnen beoordelen. De haven ligt tjokvol.
De Kunst van het Aanlopen
Aan de andere zijde van de baai, waar we net vandaan komen, zagen we een korte kademuur, met een ander luxejacht, Elements, en een tweemaster. De tweemaster is zijdelings aangemeerd. Er blijven ongeveer twee plaatsen beschikbaar voor Mediterraans aanmeren.
We varen terug om in te schatten of we daar kunnen aanmeren. Afgezien van een zijwind van 8 kt, lijkt dit een geschikte ligplaats. Het aanlegmanoeuvre, het eerste van Marleen en Hans, verloopt vlot. Wouter loopt schuin aan, zodat de wind ons precies naar de juiste plek drijft. Hans bedient het anker alsof hij dat al jaren doet. Er is geen assistentie vanop de kant, maar Marleen spring gezwind naar de kademuur, vangt en bevestigt de meertouwen en gooit ze terug. Een iets te grote achteruitslag van Wouter en de boot tikt kort tegen het uitstekend ijzerwerk van de kademuur. De schade is beperkt. De ketting ligt perfect, het anker heeft grip met 30m ankerketting, en we trekken de boot mooi loodrecht op de kademuur.
De aanlegplaats is bedoeld voor watersport en ligt vlak naast het treinstation van Chalkis.
Ten Dienste van het Publiek
We gaan meteen op stap naar havenautoriteit. Volgens de pilot bevindt die zich aan de ingang van de haven, aan de overkant, om een doorvaart ter hoogte van de oude brug te boeken. De brug die we nog moeten passeren alvorens verder te kunnen. De brug die ons makkelijk naar de overzijde brengt. De brug die naar verluidt enkel om middernacht open gaat.
We negeren het advies dat we krijgen wanneer we de oude havenautoriteit passeren, om te wachten tot na 18u. Dat blijkt terecht. De nieuwe post is wel degelijk bemand, en we worden geholpen door een vriendelijke dame. “Neen, de brug gaat vanavond niet open. Morgen misschien, als er voldoende boten zijn. Daarna is het nationale feestdag, en gaat de brug pas open op maandag.”
Na wat aandringen wordt de kans dat de brug morgen opengaat wat rooskleuriger aangekondigd. We betalen alvast de doorgang en ook ligplaats voor enkele dagen. We geven ook ons mailadres en mobiel nummer, zodat de autoriteiten ons op de hoogte kunnen houden van de planning. “Om 22u starten we. Zet de marifoon op kanaal 12 vanaf 21u30, en de boot zal opgeroepen worden om door te varen.”, stelt de dame. Dat blijkt achteraf een Griekse belofte.
Deze ongelukkige planning doet onze voorsprong van twee dagen volledig teniet. We laten echter geen traan en spenderen de twee dagen als volwaardige toeristen in Chalkis.
Vissers, Katten en Kwallen
Het water in de baai waar we aangemeerd liggen, lijkt niet al te zuiver. De baai is erg ingesloten, en de oevers zijn dicht bebouwd met stad en industrie. Wel krijgen we elke dag het gezelschap van een aantal vissers. Zij geven het kleine grut dat ze vangen aan verwilderde katten. Ook dobbert een familie prachtige kwallen langs de boot, die volgens een lokale visser erg te mijden zijn.
Geschiedenis in de Steigers
We bezoeken enkele historische gebouwen van de stad.
De meest gefotografeerde plek van Chalkis is het Rode Huis, een herkenningspunt aan de waterkant. Het geeft de promenade van Chalkis een bijna sprookjesachtig accent.
In de steigers, weliswaar.
De Emir Zade-moskee is een overblijfsel uit de Ottomaanse periode, toen Evia deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk. Ze behoort tot het historisch erfgoed en is een tastbare herinnering dat de geschiedenis van Griekenland niet enkel klassiek en Byzantijns is, maar ook Ottomaans.
Vandaag sanctioneert ze ook vrijdenkers en non-conformisten.
Vandaag gesloten voor het publiek, weliswaar.
Het Natuurhistorisch Museum van Chalkis biedt een overzicht van de geologie, fauna en flora van Evia en de omliggende zeeën.
Enkel open op zondag, weliswaar.
De kerk van Agia Paraskevi is het belangrijkste historische kerkgebouw van Chalkis en een van de oudste monumenten van Evia. Ze staat in het oude stadscentrum en gaat in oorsprong terug tot de 5e of 6e eeuw, gebouwd op resten van een antieke tempel. Door de eeuwen heen werd ze verbouwd onder Latijnse en Ottomaanse heerschappij, wat haar een zeldzame mengeling geeft van Byzantijnse en gotische elementen. Vandaag is ze gewijd aan de heilige Paraskevi, patrones van de stad, en vormt ze een tastbare samenvatting van de vele lagen geschiedenis van Chalkis.
In de steigers, weliswaar.
De Evangelismoskerk is een Grieks-orthodoxe kerk gewijd aan de Annunciatie, de aankondiging aan Maria. Ze behoort tot de belangrijkere parochiekerken van de stad en valt op door haar verzorgde iconostase en heldere interieur.
Het enige monument dat Marleen en Ann konden bezoeken.
Lawaaierig Machtsvertoon
We krijgen elke dag ook een demonstratie van de luchtmacht, met luchtacrobatie en formatievliegen. Grieks of Amerikaans, dat is niet helemaal duidelijk.
Observatie, Theorie en Reglement
Chalkis ligt waar de zeeëngte tussen Evia en het vasteland zich splitst in een noordelijk en een zuidelijke deel. Het getij, met zijn 80cm hoogteverschil, bereikt via de zuidelijke zeeëngte 90 minuten eerder dan de noordelijke zeeëngte, en trekt zich ook zoveel later terug. Daardoor is er voortdurend veel stroming onder de brug, tot wel 7 kt, en die stroming wisselt elke zes uur van richting.
De legende wil dat Aristoteles zich in Chalkis op deze stroming zou hebben stukgebeten. Wanhopig op zoek naar het raadsel van het stromende water wierp hij zich in zee. Historisch waarschijnlijker is dat hij hier in de vierde eeuw voor Christus een natuurlijke dood stierf. Zijn naam blijft in Chalkis hoe dan ook verbonden met de eeuwige beweging van het water.
Dit alles is ongetwijfeld de reden waarom de doortocht zo moeilijk geregeld is door de havenautoriteit. De lokale kajakclub conformeert zich echter niet aan de krachten van de natuur en speelt een spectaculair spel met de elementen.
Mama’s Kitchen
Van de restaurants die we bezoeken verdient Mama’s Kitchen een bijzondere vermelding. De eenvoud zelve, maar met volkse Griekse keuken op het menu en een score van 4.7 op Google Maps.
Die avond bereidt Marleen kip met citroen, met pasta in tomatensaus. Top! We sluiten de avond af met een fles Moscato d’Asti.
Bevrijd door de Radio
Vanaf 21u is alle aandacht gericht op de marifoon. Wouter belt voor de zekerheid met de havenautoriteit, om te bevestigen dat de brug zal openen. We hebben immers mail noch telefoon ontvangen. “Wie zei 22u? Dat hangt af van de stroming. Het kan ook na middernacht zijn.”
Het wachten begint. Om 23u30 komt er voor de eerste maal geluid uit de marifoon. Grieks, uiteraard. In de uren die volgen strijden koude en vermoeidheid om de aandacht. Om 2u wordt eindelijk de start aangekondigd.
We meren af en dobberen wat rond in de baai. Een andere boot arriveerde in de late avond en vervoegt ons. “Following at distance”, klinkt het op over de marifoon. Enkele minuten later worden we bij naam opgeroepen om door de zeeëngte te varen, Engels ditmaal. We bevinden ons nu in het noordelijke deel van de zeestraat. De klok slaat 2u30.
