De Fuik van Euboea
Over de zee die zich vernauwt tot een gedachtenfout. Over vrijheid die steeds kleiner wordt. Over keuzes die steeds preciezer worden. Over ruimte die oplost in detail.
Opnieuw Op Zoek naar een Ligplaats
Eenmaal door de engte gaan we op zoek naar een geschikte aanlegplaats. Iedereen is moe. We verlangen naar rust.
Ten noorden van de brug vind je in Chalkis enkel aanlegplaatsen langs de kademuur. We zagen daar tijdens een eerdere wandeling een Duitse zeilboot liggen, de CasaCora. Nader onderzoek geeft echter weinig vertrouwen in de beschikbare diepte. Minke Balaena is een maat groter en vraagt met een kiel van 2m80 meer water dan goede wil.
Hans vindt echter een uitweg: Nea Artaki, een kleine haven vier mijl verderop, met voldoende diepte bij het eerste ponton. Veertig minuten later lopen we binnen.
Tevergeefs. Ook daar zijn alle bruikbare plaatsen bezet.
Gelukkig ligt vóór de haven een ruim ankergebied open. Geen enkele andere boot, nauwelijks wind, en alle ruimte van de wereld. In 7m water laten we 30m ketting vallen. Vaak is ankeren eenvoudiger dan aanmeren.
In de Fuik van Euboea
Donderdagochtend slaapt iedereen door tot 9u. We genieten van een rustig ontbijt in de baai van Nea Artaki. Even komen we in de verleiding de spiegel van de boot open te klappen en te zwemmen, maar het is net te koud om ons te overtuigen.
Windy gaf eerder al verontrustende voorspellingen voor de Sporaden. Deze ochtend wordt dit bevestigd: van vrijdag tot en met zaterdag 30 kt over heel de Sporaden, inclusief Skiathos.
De afstand tot Skiathos, meer dan 80 NM, kan onmogelijk in één dag afgelegd worden, dus is het onmogelijk tijdig tot Skiathos te komen.
Tot overmaat van ramp blijkt het aantal havens met voldoende diepgang voor Minke Balaena in de Golf van Evia erg beperkt. En de ervaring leert dat alle geschikte plaatsen benomen zijn.
Tenslotte wordt de weg terug ons ontzegd omdat de brug van Chalkis pas zondagavond voor het eerst weer opengaat.
We beginnen te zien dat er weinig uitwegen zijn, en dat alle opties één voor één wegvallen. Het noordelijk deel van de Golf van Evia lijkt zo wel een fuik waarin we gevangen zitten tussen een gebrek aan ligplaatsen en de Meltemi in het noorden. De fuik van Euboea, de historische benaming van Evia.
We nemen de radicale beslissing onze trip voortijdig te beëindigen, en de crewwissel te verplaatsen van Skiathos naar een nader te bepalen kuststadje in de Golf van Evia.
Stratos’ Punt
We bellen met de havenautoriteit van Chalkis om te vragen naar een geschikte ligplaats ten noorden van de brug. De dame die we aan de lijn krijgen suggereert de kademuur, maar twijfelt over de diepgang. Ze geeft ons het mobiel nummer van een zekere Stratos die meer informatie kan verstrekken.
Mijnheer Stratos blijkt een zeer vriendelijke man, die na kort overleg de geografische coördinaten van de optimale plek om aan te leggen doorstuurt via WhatsApp: 38°27’56.7”N 23°35’33.9”E. Daarmee weten we precies waar het diepste punt aan de kademuur te vinden is. Kort voor de middag zijn we weer in Chalkis.
Centimeter-Logica
De CasaCora ligt nog steeds aan de kade. We schatten in dat de plaats aangegeven door Stratos zich net voor de CasaCora bevindt. We keren de boeg naar het noorden, en varen aan met een hoek van 30 graden. Het Duitse koppel van de CasaCora helpt ons bij het aanmeren door de meertouwen aan te pakken, rond de meerpaaltjes te leggen en terug te geven. Afgezien van een iets te grote achteruitslag, zonder tik ditmaal, verloopt het manoeuvre feilloos.
Achteraf zien we op Google Maps dat de aanlegplaats perfect gekozen is.
Het is ongeveer hoog water, en we meten 3m70 diepgang. Met een getijdenwerking van maximaal 80cm moet dat erg nipt, maar juist voldoende zijn. We volgen met spanning het verloop van het getij.
De Nacht Beschikt
Naarmate de namiddag vordert, steekt een hevige wind op, en een stevige golfslag. We gebruiken uiteindelijk alle fenders, 10 stuks, om de stuurboordzijde van de boot voldoende te beschermen. We meten tot 27 kt wind, en zien de diepte slinken tot 3m10. De boot stampt en rolt, maar daarbij blijft het middendek, en daarmee ook de kiel, grotendeels op dezelfde hoogte.
De CasaCora vergaat het minder goed. Een beperkt aantal kleine fenders, en een boeg die regelmatig vervaarlijk klimt en dan neerkomt richting de kademuur. De officiële balans is een gebroken omheining door de trekkrachten van de fenders, maar we zijn bijna zeker dat de stootrand meerdere malen de kademuur geraakt heeft.
De storm woedt de ganse nacht voort. Wanneer we ‘s ochtends wakker worden is het water weer rustig. Van de CasaCora geen spoor.
Wachten op de Wissel
De dagen die volgen wordt het weer beter. Geen stralende zon, maar ook geen felle wind en een bescheiden hoeveelheid neerslag. Dat neemt niet weg dat we opgesloten zitten in de fuik, wachtend op de wissel. We verkennen Chalkis en genieten van de Griekse cultuur. Culinair voelt het hier anders aan dan in de Saronische Golf.
We bezoeken het hooggelegen Karababa Castle, met uitzicht in zowat alle richtingen.
De meisjes wandelen tot in de vissershaven van Kanapitsa.
Zo verstrijken vrijdag en zaterdag. Zondagochtend vertrekken Marleen en Hans. Na een week zonder zeilen. Het is ook de eerste maal dat ons dit overkomt, een week lang geen zeilen te hijsen. Het zij zo. Vanavond vervoegen Daphne en Michael ons. Hopend dat de nieuwe week opnieuw horizon brengt.
