Een Lange Aanloop
Over een blij weerzien. Over vertrekken, improviseren en volhouden. Over de lange aanloop naar de Sporaden. En over mensen die telkens op het juiste moment opduiken.
Zonder Doel
Zondag arriveren Elke en Oli eerst bij de boot. Ze hebben toegang tot de boot en kunnen hun bagage al aan boord brengen en uitladen.
Het is snikheet in Thessaloniki. Zo ook op de boot. Tot overmaat van ramp is de haven dicht op zondag. Dat betekent geen sanitair, want daarvoor heb je een sleutel nodig, en geen elektriciteit, want daarvoor moet de havenmeester de aansluiting activeren. De haven voelt even als een vergeten plek.
De crew vlucht dan ook snel de stad in, op zoek naar verkoeling en verfrissing. De toon voor de reis is daarmee meteen gezet: improviseren wordt de eerste constante.
Ann en Wouter arriveren relatief laat op de avond en gaan meteen naar de bar waar Elke en Oli een onderkomen vonden. In de bar wordt België-Iran uitgezonden. De avond passeert zoals de match, een non-event dat eindigt op 0-0.
Heerlijke Frictie
Na de match, en ruim na middernacht, begeven we ons richting de haven. Wat een eenvoudige terugkeer naar de boot lijkt, wordt een eerste echte test van de infrastructuur. De stad ligt 20m boven zeeniveau, we dalen af, maar beneden staan we aan een gesloten poort. Terug naar boven, met bagage, om een andere toegang te proberen. Hetzelfde verhaal. De vierde poging is aan de hoofdingang. Ook daar is de poort dicht, en het wachthuis pikdonker. Maar na enige tijd blijkt er toch leven aanwezig te zijn. De nachtwacht opent de poort, en we zijn binnen.
Voor het gebrek aan elektriciteit kan de generator een oplossing bieden. De waterpomp weigert echter de dienst te hernemen, na drie weken rust. Daarmee hebben we geen stromend water, maar ook geen doorspoeling in de toiletten. Gelukkig weet Ann na de zoveelste poging de waterpomp terug aan het werk te krijgen.
Een Lange Aftrap
De volgende ochtend toont de haven een ander gezicht. Het is wachten tot 9u, wanneer de haven open gaat. We bekomen een laadkaart om de batterijen van de boot alsnog te laden, en de sleutels voor het sanitair. Tijdens het laden doen we inkopen, eerder beperkt, voor één warme maaltijd en enkele lichtere maaltijden. En we nemen de tijd voor een ontbijt.
Daarna uitchecken en afrekenen bij de havenautoriteit. Vriendelijkheid voldoende, maar tijd … Het ganse proces neemt een vol uur in beslag. Veel succes met die 250 andere boten. Rond 12u zijn we klaar om de eerste etappe aan te vatten.
Vertrek uit de Golf
Zodra de lijnen losgaan, verschuift het verhaal van wal naar water. We weten uit ervaring dat er tussen Thessaloniki en de Sporaden maar weinig mogelijke zijn. Het traject voor vandaag brengt ons tot in Platamon, 40 NM te overbruggen. Met 12 kt wind, op kop natuurlijk, is opkruisen geen optie. We varen op motor de Golf van Thessaloniki uit.
De Dolfijn
En dan, midden in de monotonie, gebeurt er iets dat alles even doorbreekt. Het eerder saaie mijlen malen wordt even opgeleukt door een eenzame dolfijn, een groot exemplaar.
Elke en Oli merken hem eerst op. Hij zwemt eventjes naast de boot, en verdwijnt dan weer.
De rest van het traject staren ze vol verwachting naar het water, in de hoop op een volgende ontmoeting. Een mooie illustratie van het fomo-principe.
Een Mooi Zeilmoment
Na een dik uur op zeil neemt de windsnelheid toe tot 16 kt. Dat laat ons toe voldoende snelheid te ontwikkelen om op te kruisen, zonder de duur van het traject te zeer te verlengen. Wanneer we echter om 16u merken dat we nog 20 NM hebben af te leggen, ofwel 3 uur, schakelen we terug over op motor.
Een wijze beslissing, zo zal blijken, want de windsnelheid neemt verder toe tot 22 kt, vergezeld van een opkomende golfslag, nog steeds op kop. Aan een snelheid van 5,5 kt bereiken we Platamon om 19u30, met een flink natte boot.
Een Avond Zonder Stroom
In Platamon is het behoorlijk stil. Er is niemand op de kade, maar we weten waar we kunnen aanmeren van ons vorige bezoek. We halen alvast een kaart voor water en elektriciteit. Yanis is niet aanwezig, maar een vriendelijke dame helpt ons verder. Snel, snel, want er zijn problemen met de elektriciteit in het hotel. We zagen ook net de lichten in de haven uitgaan en weer aangaan. De haven lijkt daarmee haar eigen ademhaling te hebben.
We gebruiken het diner in restaurant Haris, waar we eerder ook al met Veerle en Erik waren. Verse rode dorade voor de niet-vegetariërs onder ons, met rodebietsalade en natuurlijk tzatziki. De wel-vegetariërs opteren voor een variatie aan groentenschotels.
En liefde is … smakelijk kussen voor het eten.
De rust van de avond blijkt van korte duur. Om de dag af te sluiten, wacht ons een nacht van muggen en warmte. Voor Wouter betekent dat een groot deel van de nacht aan dek. De hitte is sterker dan de muggen.
Omstreeks 2u ziet hij de ganse haven oplichten, straatverlichting, hotels, de kade … De stroompanne is schijnbaar opgelost.
Een Dag in Platamon
Omdat we Platamon op zich wel een leuke plek vinden, met goede faciliteiten, en omdat het volgende traject met 65 NM erg lang uitvalt, besluiten we hier een dagje te blijven.
Elke en Oli vertrekken vol goede moed naar het fort, maar daar blijkt dinsdag sluitingsdag te zijn.
Dan maar zwemmen aan het strand naast de haven, waar we eerder ook met Veerle en Erik een avond doorbrachten.
Een gepaste optie voor het diner kiezen we om beurten, en vandaag voeren Elke en Oli ons naar restaurant Post, op het strand, fastfood, maar met een redelijk gamma aan salades en pasta’s.
De Oversteek
Wat volgt is de langste etappe van deze reis tot nu toe. Woensdagochtend een snel ontbijt, brandstof bijtanken, en dan dat lange traject, zonder mogelijke tussenstop. Van Platamon naar de Sporaden, 65 mijlen malen, oftewel een tiental uur varen.
Wind tegen, maar een rustige zee. Een groot deel van het traject, vanaf 25° aan de wind, kunnen we de fok bijzetten. Dat scheelt enkele tienden kt aan snelheid, en het houdt de boot stabieler.
Het wordt desondanks een lange dag. De kustlijn van de Sporaden komt pas laat in zicht. Doodmoe arriveren we omstreeks 19u in Loutraki, de kleine haven op het eiland Skopelos, voor de derde keer dit seizoen.
Aankomst onder Spanning
We ankeren binnen de haven. Jawel, in de beschutting van de pieren. Eerst even zwemmen, om de warmte van de dag af te schudden. Dan merken we dat de waterpomp het weer niet doet. Precies hetzelfde probleem als in Thessaloniki. Om te vermijden dat we de ganse nacht zonder stromend water en zonder sanitair moeten doorbrengen, beslissen we alsnog aan te leggen aan de kademuur. Wat op het eerste gezicht een eenvoudige manoeuvre lijkt, vergt in de praktijk een kleine choreografie met de haven als decor.
Er resten nog twee plaatsjes, op een totaal van acht. Wouter kiest de plaats het dichtst bij de wal. Een ijverige marinero geeft aan de andere plaats te kiezen, verst van de wal, omdat deze meer diepgang biedt. Aan bakboord een ander zeiljacht, aan stuurboord enkel ondiepte met een aantal kleine vissersbootjes.
We leggen ons ver van de kade, verder dan onze loopplank aankan, om de roerbladen niet te beschadigen. We krijgen een lange loopplank aangereikt van de marinero. En de ankerketting wordt extra opgespannen, zodat we zeker van de kademuur wegblijven als de ferries golven maken.
Een Onverwachte Connectie
De ijverige marinero blijkt Kostas te noemen. Hij geeft een korte toelichting van de havenfaciliteiten: er zijn douches en wc’s. Dat lost alvast onze korte termijnnoden op.
Hij vertelt terloops dat hij deze ochtend een gelijkaardig jacht heeft gerepareerd in Skopelos stad. De hydraulische pomp voor de achterstag was defect. Een Solaris 50, misschien ken je de man wel. “Bounty” noemde de boot.
Wouter kijkt op. Dan zegt hij: “Ah. Dat is Peter. Ja, die ken ik zeker.” Peter is de man die ons meenam met de Solaris-regatta voor we zelf met onze eigen boot deelnamen, zoals vermeld in Van de Lofoten naar Aquileia.
Wouter stuurt een berichtje naar Peter: “Is je hydraulische pomp terug ok?” De reactie is voorspelbaar: “Hoe weet jij dat?”. Blijkt dat Kostas werkt bij Sailing Aegean Services, volgens Peter het beste service team dat hij al tegenkwam. Er volgt een korte uitwisseling van plannen en ervaringen. Skopelos stad is een absolute aanrader, dus daar gaan we heen voor we naar Skiathos gaan.
Eenzelfde Ervaring
We dineren die avond bij restaurant Vrahos, ons nog bekend van een voorgaand bezoek aan Skopelos. Eenzelfde ervaring, inclusief de wandeling naar de ATM.
