Het Schone Skopelos
Over loskomen en opnieuw beginnen. Over complexe problemen en eenvoudige oplossingen. Over een eiland dat zich pas opent als je aandringt. Over een dag die zich niet laat plannen, maar wel beleven. Over mythe en smaak.
Lastig Loskomen
Donderdag om 8u30 staat Kostas aan de boot. We lichten het probleem met de waterpomp toe. Eerst is het zoeken naar de precieze locatie van de pomp. Eenmaal gevonden blijkt deze zelf een display te hebben met controlelampjes en een aan-uitknop en een resetknop. Kostas stelt voor een battery reset uit te voeren, wat erop neerkomt de batterijen via de voorziene zekeringen los te koppelen, en na een minuut wachten weer aan te sluiten. Dat lost het probleem op. Een interventie van amper 10 minuten. De oplossing is niet superhandig, maar volstaat om onze tocht te vervolgen.
We maken ons klaar om te vertrekken, maar er staat een stevige zijwind, tot 14 kt. Bij de minste toegift op één van de meertouwen neigt de boot vervaarlijk naar de vissersbootjes in het ondiepe water aan stuurboord. De thrusters kunnen de zijwaartse wind niet compenseren. Snel uitvaren kan niet, want de ankerketting en het meertouw aan de boeg die ons op onze plaats houden, worden hindernissen bij het uitvaren. Dit wordt een gevaarlijk manoeuvre.
Decimeter voor Decimeter
Na kort beraad roepen we opnieuw de hulp van Kostas in. Hij is nog in de buurt en bekijkt de situatie met ons: welke touwen we kunnen losgooien zonder risico, en welke de boot tot het laatst op zijn plaats houden. We komen tot dezelfde conclusie: dit wordt niet eenvoudig.
Dan komt Kostas met een ingenieuze truc. We houden de boot onder spanning met het laatste meertouw, aan windzijde, en het anker. Vervolgens vieren we beetje bij beetje dat meertouw, en nemen de vrijgekomen ruimte meteen weer op door het anker verder aan te trekken. Decimeter voor decimeter schuift de boot naar het anker toe.
Zo komen we geleidelijk verder weg van het ondiepe water en de visserbootjes. Wanneer het meertouw “op” is, zijn we voldoende ver van de kant om de boot op motor te wenden, op zijn plaats te houden en vervolgens het anker verder op te halen.
Een Halve Omvaart
We zetten koers naar Skopelos-stad, aan de andere kant van het eiland. Dat vergt ongeveer een halve omvaart rond het eiland, en we hebben de keuze tussen de noordzijde of de zuidzijde. Er staat een stevige wind, tot 17 kt, en een golfslag van ongeveer 1m. De noordkant ligt relatief dichtbij, tegen de wind in, en vormt een uitgesproken kaap. We besluiten er op zeil omheen te varen. Vandaar kunnen we dan een ruime koers aanhouden.
We heisen het grootzeil met één reef en een volle fok. Pas anderhalf uur later ronden we de kaap.
Aan de zuidzijde van het eiland hebben we de golven schuin in de rug, waardoor het risico op een klapgijp toeneemt. Veiligheid voor alles. We besluiten de rest van het traject op motor af te leggen.
Een klapgijp is een ongewenst manoeuvre bij een ruime of voor-de-windse koers, waarbij de giek ongecontroleerd en met grote kracht van de ene naar de andere kant van de boot slaat. Dat gebeurt wanneer de wind onverwacht achter het grootzeil komt, bijvoorbeeld door een koerswijziging of doordat de boot op de golven begint te slingeren.
Dazzling White
Naarmate we Skopelos-stad naderen, luwt de wind geleidelijk. Zoals Rod en Lucinda schrijven in de Greek Waters Pilot, zal Skopelos-stad niet te zien zijn tot je de baai binnenvaart, en de stad zich toont in “dazzling white”. Dat beeld wordt bevestigd, en onderscheidt Skopelos van het mooie, maar wat rommelige Skiathos.
De stad behoort tot de best bewaarde traditionele nederzettingen van de Sporaden, en klimt in amfitheatrale vorm tegen een heuvel op, met een doolhof van smalle, geplaveide steegjes, witgekalkte huizen met houten balkons en tientallen kleine kerken. Hoger boven de haven liggen de resten van een Venetiaans kasteel uit de 13e eeuw, gebouwd op de fundamenten van een veel oudere Byzantijnse vesting.
We meren aan tijdens de stop van een gigantische veerboot, zonder moeite. Achteraf horen we dat dit eigenlijk niet is toegestaan.
Eilandliefde
Elke en Oli zijn vandaag twee jaar samen, en gaan voor wat rest van de dag met hun tweetjes op pad om dat te vieren. Ann en Wouter eten in restaurant Ta Kymata een typisch Griekse maaltijd, bestaande uit gepekelde tonijn, verse mullet, en gevulde courgettebloemen. Een eenvoudige, maar heerlijke maaltijd.
Pas laat op de avond kerern Elke en Oli terug naar de boot. Ze vertellen honderduit over hun avonturen van de dag. Ze huurden elektrische fietsen (e-bikes) en hebben verschillende haventjes aan de andere kant van het eiland bezocht. Ook hadden ze gegeten op een ecologische boerderij in het binnenland. En ze zijn lyrisch over de schoonheid van het landschap.
En liefde is … kussen met de ogen toe.
En bij het verhaal komt meteen een uitnodiging. Een fiets huren doe je voor 24 uur. Als Ann en Wouter morgenvoormiddag ook een fiets huren, kunnen we met z’n vieren een fietstocht maken. Er zijn grotten waar je kan zwemmen, bereikbaar met de fiets.
Amarandos
Zo’n uitnodiging kunnen we moeilijk weigeren. Deze vrijdag zal dan ook volledig in het teken van fietsen staan. Na een snel ontbijt en een nieuw elektriciteitskaartje, naar de e-bikeverhuur, waar we uiterst vriendelijk worden geholpen. Het klaarzetten van de fietsen neemt wel wat tijd in beslag, maar in de late ochtend kunnen we dan toch vertrekken.
We steken het eiland over om bij de grot van Amarandos te komen. Met de e-bikes gaat dat erg vlot.
Amarandos blijkt een kleine, rotsachtige landtong aan de zuidoostkust van Skopelos te zijn. Naast de grot bevindt zich aan de andere zijde een diepe kloof. Het water heeft er een diepblauwe kleur. Een prachtig decor om te zwemmen, al is het moeilijk te bereiken over scherpe, granieten rotsen.
We denken onwillekeurig terug aan onze zwembeurten in de wadi’s in Oman. Maar dan wel in zout water en in de schaduw van prachtige pijnbomen. Het is een fantastische ervaring. De foto’s spreken boekdelen.
Smaken van Korali
Na een uitgebreide zwempartij en de nodige tijd om op te drogen, gaan we verder met de fiets. Enkele kilometers verder ligt de haven van Agnontas.
Agnontas is een kleine, beschutte vissershaven in een baai omgeven door pijnboombossen. Het is één van de veiligste natuurlijke ankerplaatsen van het eiland. Langs de kade liggen enkele traditionele taverna's. Verder alleen bos en zee.
We nemen een lichte lunch in Korali, een typisch Grieks restaurant in het betere segment. We eten ceviche, auberginepasta en salades ...
We sluiten af met enkele verrukkelijke desserten: panna cotta met mascarpone, chocoladegebak en citroentaart.
Elk gerechtje wordt gepresenteerd als een pareltje.
De Afdaling
Daarna volgt de terugweg, weer het eiland over, met opnieuw een flinke klim, geholpen door de e-bikes. En dan volgt de afdaling langs de hoofdweg. We wanen ons even in de Tour de France.
Sporen van Staphylos
Terug op de boot wordt de risotto eindelijk genuttigd als avondmaal. We sluiten vervolgens de dag af met een drankje in Bar 108, 108 treden boven de haven. Vooral de Staphylos Orgy valt erg in de smaak.
De cocktail is vernoemd naar een beschutte baai op Skopelos, naar de mythische prins Staphylos, zoon van Dionysus, uit de Myceense tijd, van wie in de omgeving het graf werd ontdekt, één van de oudste archeologische vindplaatsen op de Sporaden.
Terug op de boot galmt de muziek van de kade nog urenlang over de baai heen.
