Alles Volgens Plan
Over nieuwe gasten en oude gebreken. Over plannen die klaar zijn voor de reis en een reis die niet klaar is voor de plannen. Over omgekeerde vlaggen, gesloten bruggen en buren zonder gehoor. Maar vooral over hoe alles uiteindelijk toch volgens plan verloopt.
Nieuwe Gasten, Oude Gebreken
Zondag ruimen Ann en Wouter de boot op en doen ze boodschappen. Voorzichtig met inslaan, want we kennen de voorkeuren van onze nieuwe gasten nog niet.
Kort na de middag arriveren Christine en Jan.
Ze krijgen een korte rondleiding op de boot en toelichting bij de mankementen: de waterpomp valt regelmatig uit en de thrusters doen het niet. Ook de noodzakelijke veiligheidsbriefing passeert de revue.
Ongekende Voorbereiding
Jan heeft een reisplan klaar. Dat is een aangename verrassing. De eerste keer dat een medereiziger dat presteert. Weliswaar gemaakt met ChatGPT, maar toch.
Het plan voert ons langs Lefkas, Paralia Vrika op Antipaxos, Gaios en Lakka op Paxos en Petriti, Benitses, Gouvia, Agni Beach, Kalami en Kassiopi op Corfu.
Een Warm Welkom
We wandelen de straatjes van Lefkas in, op zoek naar een late lunch en belanden bij restaurant Kato Vrisi. Authentiek Grieks, een eerlijke keuken en een warm onthaal. Alvast een goede start van de week.
Na het eten kuieren we verder door Lefkas, en passeren een metalen kerktoren, typisch voor Lefkas en omgeving.
Het gebied is erg aardbevingsgevoelig en om het gevaar van een instortende toren voor de kerk en de omliggende huizen te beperken, werden vanaf de jaren 1920 slanke, metalen vakwerktorens gebouwd. Het bouwsel heeft wat weg van een uit de hand gelopen meccanoconstructie.
Terug in de haven haalt de vermoeidheid ons in. We gaan vroeg naar bed.
Veronderstelling of Zekerheid
Maandagochtend kort na 8u staat de elektricien van Paleros aan de boot, precies zoals afgesproken. We beschrijven het incident in detail: beide thrusters waren uitgeschoven en werkten naar behoren. Daarna werden ze tegelijkertijd naar binnen geschoven, en daarbij vielen ze beiden samen uit. Aan de hand van onze beschrijving bevestigt de elektricien dat het waarschijnlijk een gesprongen zekering betreft. Dat betekent zoeken, want er zijn nogal wat zekeringen.
Nicolas van Fast Sailing had al het vermoedelijke identificatienummer van de zekering opgezocht: 47FU1/2/3. Daarmee is het probleem snel verholpen.
We testen de boegschroef en die werkt prima. Dan zal dat voor de hekschroef ook wel het geval zijn.
De Ezel en de Vlag
We ontbijten in het enige restaurant in de marina, en dat valt beter mee dan het diner dat we twee dagen eerder kregen.
Daarna ontfermen we ons over onze nieuwe Griekse vlag. Ann kreeg deze als kadootje van Lore en Mats voor haar verjaardag, omdat de oude werkelijk aan flarden hangt. Wouter spendeert een tiental minuten om de nieuwe courtesyvlag te monteren en te hijsen.
Trots sturen we een fotootje naar Lore. We krijgen prompt het antwoord “Is wel ondersteboven, niet?”. Met wat gegrom haalt Wouter de vlag weer omlaag en corrigeert de fout.
Dan antwoordt hij Lore “Jong stom professor!”. Een echo uit het verleden.
Een Sterk Staaltje Planning
Dan wordt het tijd om af te varen. We hebben een flink traject voor de boeg, in één trek naar Antipaxos, ongeveer 32 NM.
De boot wordt voorbereid. De motor aan, de navigatie aan … Wouter gebruikt de navigatie om de noordelijke uitgang van de haven even te bekijken en … daar is een brug. Een snelle navraag bij een marinero bevestigt onze vrees: de brug gaat slechts enkele malen per dag open, en de volgende opening is om 14u. Niets aan te doen. Motor uit, navigatie uit … en enkele uren wachten.
Een Schoolvoorbeeld van Afmeren
Wanneer het eindelijk zover is, omstreeks 13u15, zetten we motor en navigatie terug aan. Ann begeeft zich naar het anker, en Christine en Jan zijn geïnstrueerd over het binnenhalen van de meertouwen achteraan. “Los!”, roept Jan. “Los!”, roept Christine. Alles verloopt vlot, tot Ann vraagt wat ze met het anker moet doen. “Ophalen!”, roept Wouter. “Maar het is al opgehaald!”, antwoordt Ann.
Inderdaad, deze marina heeft meertouwen voor de boeg, eerder uitzonderlijk in Griekenland. We hebben dus het anker niet uit. Met de meertouwen achteraan los en vooraan nog vast drijft de boot langzaam door de haven. In de chaos die volgt slagen we erin het meertouw voor de boeg alsnog los te krijgen en in het water te gooien zonder dat het verstrikt raakt in de roerbladen of de schroef. We varen alsnog vlotjes de haven uit.
Kriskrassen op het Water
Het manoeuvre neemt al bij al niet veel tijd in beslag en 35 minuten voor de brug opengaat, ligt de boot al in het kanaal. Het loopt er steeds voller en met 11 kt zijwind is iedereen druk in de weer om zijn vaartuig op zijn plaats te houden in het smalle kanaal.
Na een half uur kriskrassen is het dan zover. Op het kanaal ontplooit zich een ware parade van vaartuigen, in twee richtingen.
Voor Anker in Voutoumi
Eens op open water zetten we koers naar Antipaxos. Het is ondertussen 14u45, en we hebben een traject van 4,5 uren voor de boeg. Er staat een stevige bries, goed zeilweer, maar pal uit het noorden. Willen we voor donker bij Antipaxos aankomen, dan kunnen we ons het opkruisen niet permitteren.
En inderdaad, omstreeks 19u arriveren we bij Antipaxos. We zoeken een ankerplaats in een van de noordelijke baaien. Door de steile hellingen, zowel boven als onder water, is een geschikte ankerplaats moeilijk te vinden. De meeste boten gebruiken het anker in combinatie met een meertouw aan de rotsen. Dat is voor ons geen optie, want we hebben daarmee geen ervaring. Tot overmaat van ramp blijkt ook onze boegschroef opnieuw niet te werken.
Gelukkig lukt het ons nog voor de schemering een plaatsje te vinden ergens op de tweede rij, in de baai Voutoumi. Voor alle zekerheid gebruiken we ook de Anchor Pro-app om onze ligging te bewaken.
Er liggen al flink wat boten en voor het donker komen er nog enkele bij. Een catamaran legt zich wel erg dicht bij onze boot, maar we maken er geen punt van.
Zoals gebruikelijk in deze warmte slaapt Wouter de eerste uren aan dek.
Geen Gehoor
Rond 1u ‘s nachts wordt Wouter wakker. De catamaran waarvan sprake was ligt vlakbij, op misschien 5m afstand. Als de wind nog een beetje draait, drijven we er zeker tegenaan.
Zelf het anker verleggen is geen aangename optie, dus Wouter gebruikt het zoeklicht om de kajuiten van de catamaran te verlichten, in de hoop zo iemand aan dek te krijgen. Er komt geen reactie.
Vervolgens gebruikt Wouter de scheepshoorn. Dat blijft eveneens zonder resultaat.
Er rest geen andere optie dan zelf wakker blijven en de situatie te bewaken. Gelukkig blijven de boten niet lang zo liggen en draait de wind wat later naar een gunstiger hoek.
Wanneer we ‘s ochtends het anker lichten en wegvaren, roept Wouter de schipper van de catamaran nog toe, weliswaar op vriendelijke wijze. De reactie is een verbaasd stilzwijgen.
