Blauw dat Lokt maar niet Bevredigt
Over een gemiste baai en een zee van mogelijkheden. Over dieptes die dieper blijken dan beloofd. Over rotsen die afstoten en zand dat zekerheid schenkt. Maar vooral over hoe de minst beschutte plek soms de meeste rust brengt.
Lakka Links Laten Liggen
De volgende ochtend ontbijten we in Gaios. Het traject voor vandaag brengt ons naar Petriti op Corfu. Dat is slechts 20 NM varen, dus we hebben voldoende tijd. Toch laten we met Lakka weerom een mogelijke ankerplaats aan ons voorbijgaan.
Een Zee van Mogelijkheden
Wanneer we het meest zuidelijke punt van Corfu voorbij zijn, zien we aan onze linkerzijde, ver weg, tegen het Griekse vasteland, een eiland liggen. We kijken even op de navigatie. Het blijken de eilandjes Syvota en, daarachter, Agios Nikolaos te zijn, namen die we eerder al tegenkwamen als interessante bestemmingen. De navigatie toont een aantal baaien waar we voor anker kunnen gaan. We wenden het steven 90 graden en een dik half uur later arriveren we in de baai tussen Syvota en Agios Nikolaos.
Wat op de kaart een zee van mogelijke ankerplaatsen leek, blijkt in de praktijk veel te diep om te ankeren. De kustlijn van de eilanden is erg rotsachtig en de helling onder water zeer groot. Net als in Voutoumi blijft er weinig ruimte over eens de eerste rij bezet is.
Zwemmen zonder Ligplaats
We slagen erin het anker te droppen op 15m en rollen 40m ankerketting uit. Het diepblauwe water verleidt de meesten tot een zwembeurt.
Er staat weinig wind, maar we houden onze positie angstvallig in de gaten. Voor anker op rotsachtige ondergrond, met een ketting die vermoedelijk nauwelijks de bodem raakt.
Zo ontdekken we wat de toeristenboten uit Gaios afficheren als “the blue lagoon”. Regelmatig vaart zo’n boot de baai binnen, toetert zich een weg tussen de aanwezige jachten, en annonceert een uur zwemtijd voor de passagiers.
Dit alles draagt bij tot ons oordeel dat de Saronische Golf meer te bieden heeft dan de westkust van Griekenland wat mooie baaien en ankerplezier betreft.
Zekerheid op Zand
Deels gedreven door ankervrees verlaten we na een uur de baai. Dit is zeker geen ankerplaats om de nacht door te brengen. We begeven ons alsnog naar Petriti. Minder beschut, maar met een zandbodem. Het weer belooft immers rustig te blijven.
Na een dik half uur terugvaren arriveren we in de baai van Petriti, eigenlijk meer een licht gebogen kustlijn. De ondiepe zandbodem, ongeveer 5m diep, strekt zich uit langs de hele kust tot wel 200m ver in zee. Dat levert een veelheid aan ankermogelijkheden. We ankeren tussen een handvol boten die er al zijn. Het zwemmen dringt zich andermaal op. In de loop van de namiddag zien we het aantal lotgenoten oplopen tot 35.
Jan en Wouter gebruiken een aperitief. Christine kleurt de avond met een uitmuntende pasta met champignons en courgette.
Hoewel de ankerplek erg onbeschut is, ebt de deining in de loop van de avond helemaal weg. Het mag een rustige nacht worden.
