Op Zoek naar Houvast
Over baaien die niet thuis geven en omwegen die bestemmingen worden. Over spanning die ontbreekt en toch voelbaar blijft. Over rood en groen die uiteindelijk de weg wijzen. Maar vooral over hoe je soms pas iets vindt wanneer je ophoudt te zoeken.
Kalami Geeft Niet Thuis
De volgende ochtend denken we na over het vervolg van ons traject. In Petriti liggen we relatief ver van de haven. Er is ook geen evidente wijze om aan land te komen. Op het land zien we enkel private woningen, verspreid tussen veel groen. We beslissen nog een nachtje voor anker door te brengen, ditmaal aan de noordkant van Corfu, in de baai van Kalami, eerder al genoemd als blikvanger, ongeveer 20 NM van Petriti. Er zijn verschillende baaien in de omgeving, zodat er wel eentje zal lukken, denken we.
Niets is minder waar. Wanneer we arriveren in de baai van Kalami, blijkt dat dezelfde situatie te zijn als bij Syvota. Op een twintigtal meter van de zwemboeien is het water meer dan 20m diep.
De dieptes aangegeven op de kaart zijn een zware onderschatting van de werkelijkheid, waardoor ankeren zonder meertouwen naar de rotsen zo goed als onmogelijk wordt.
We proberen de ene na de andere baai, maar botsen telkens op hetzelfde probleem: de plaatsen waar je zonder landvast kan ankeren zijn benomen. Dat laat ons geen werkbare opties.
Na een uur zoeken en proberen zetten we daarom koers naar Ypsos, een uur varen naar het zuiden. We balen van onze onsuccesvolle zoektocht en wanneer we Pyrgi passeren, blijkt dat daar goede ankercondities zijn. We besluiten Ypsos te laten voor wat het is.
Pyrgi is erg toeristisch, lintbebouwing langs de kust, en de pilot waarschuwt ons voor drukte en nachtlawaai. Dat blijkt al bij al nogal mee te vallen. Net zoals bij Petriti kan je op een brede strook voor het strand makkelijk ankeren. Het sporadische springkasteel op het water moet je er wel bijnemen.
We delen de baai met een ander zeiljacht, een catamaran met piratenvlag en een prachtige antieke tweemaster. Neen, niet dezelfde als die in “the blue lagoon”.
Marea Smaakt naar Meer
Aan het strand tegenover ons bevinden zich een aantal restaurants, waaronder Marea. Het ziet er bijzonder verzorgd en gezellig uit, wat Christine bijna niet kan weerstaan.
We nemen de dinghy en gaan op culinaire verkenning. We worden daarvoor beloond met een uitstekende ceviche, heerlijk gefrituurde pijlinktvis en een flinke zeebaars om te delen.
Vanop het terras zien we Minke Balaena op het water dobberen.
Wouter ruilt het dessert voor een Hemingway Daiquiri, een herinnering aan Eclectisch Sicilië.
Een Mail te Laat
Ergens onderweg slaagde Wouter erin een ligplaats te boeken voor de boot in D-Marin Gouvia, met zijn 1200 ligplaatsen de grootste jachthaven van Corfu en de wijde omgeving, en meteen ook de enige waar we Minke Balaena twee weken kunnen achterlaten voor we eind september de terugreis aanvatten. Prijzig wel, maar net zoals in Lefkas, full service.
Het is pas donderdag, en we overwegen een dagje vroeger naar Gouvia te varen. Dat zou ons toelaten een dag te besteden aan het ontdekken van de stad. We bellen even met D-Marin, ze zullen terugbellen. Lang verhaal kort, ze bellen niet terug maar ze mailen wel meteen een voorstel. We zien de mail te laat, dus valt ons plan om Gouvia te ontdekken in het water. In plaats daarvan blijven we een tweede dag in de baai bij Pyrgi.
Spanning, Spanning, Spanning
Zaterdagochtend worden we wakker met 7,3 V op de batterijen. Bij controle blijkt dat verschillende elektrische apparaten het al opgegeven hebben. Tot overmaat van ramp blijkt de generator geen invloed te hebben op de spanning van de batterijen. Dit hebben we al eens meegemaakt in Een Dag op Drift.
Ook de ankerlier heeft het al lang opgegeven. We hebben nog steeds geen idee hoe we de motor in hoge toeren krijgen zonder de schroef te laten draaien. Dus Jan en Wouter lichten het anker handmatig, zonder de ankerlier te gebruiken, en leggen 20m ketting en het anker op dek.
We varen een half uur recht de zee in, waarna het voltage herstelt tot bijna 12 V. We leggen de boot stil. Wouter viert de ankerketting handmatig, Jan haalt deze meteen weer op met de ankerlier. Het manoeuvre wordt afgerond door het anker volledig over boord te laten zakken en ook dat weer elektrisch binnen te halen.
Een half uurtje terugvaren en de voltmeter leest 12,5 V. We ankeren op dezelfde plaats, want het is nog te vroeg op de dag om een ligplaats in de haven van Gouvia te bekomen.
Dat geeft ons meteen de kans voor een laatste zwembeurt.
Tussen Rood en Groen
Rond de middag varen we naar de jachthaven van Gouvia. Dat is nog geen uurtje varen van Pyrgi. De haven ligt erg beschut in een grote, ondiepe baai. Zo ondiep dat een vaargeul werd aangelegd om tot bij de haven te geraken, bebakend met groene en rode boeien, zoals het hoort volgens IALA-A. We stemmen via de marifoon af met de havenautoriteit, op kanaal 69.
Bij de ingang van de haven worden we opgewacht door een bootje dat ons naar onze ligplaats begeleidt.
Het wordt weer aanmeren zonder thrusters, ditmaal in een ligplaats die net breed genoeg is, met aan beide zijden een andere boot. Een beetje te laat dwars gaan liggen waardoor Minke Balaena schuin voor de ligplaats komt te liggen. De achterwaartse bocht wordt echter correct uitgevoerd, met één voorwaartse correctie met tegensturen. Ann staat klaar aan het achtersteven met een fender in aanslag, en dat is nodig. Verder glijdt de boot feilloos in de ligplaats. Christine en Jan bevestigen de meertouwen aan het achtersteven. Wat rest van het aanlegmanoeuvre is routine.
Net zoals in Lefkas krijgen we kort daarna bezoek van een andere marinero om de aansluitingen voor water en elektriciteit te verzorgen. We zegden het al: full service.
Later op de middag begint het te regenen. De eerste regen in 4 maanden volgens een plaatselijke bewoner.
Af Weliswaar
Zo ronden we een week af met genadige weersomstandigheden, maar toch ook een complexe kustlijn en de nodige drukte. Naar goede gewoonte waren ook enkele technische mankementen van de partij. Vertel het niet verder, maar in Gouvia vinden we op de boot een schakelaar die aan moet om de batterijen op te laden met de generator. Af weliswaar.
We genieten van een rustige namiddag, bereiden de boot voor op twee weken stilstand, regelen het afgeven en ophalen van de was op zondagen, en maken weerom een goede restaurantkeuze voor het diner, in de haven, met dank aan Christine. In tegenstelling tot D-Marin Lefkas zijn er in D-Marin Gouvia meerdere opties, en van goede kwaliteit. In het bijzonder wordt de zeevruchtensoep erg gewaardeerd door Ann.
Gouvia blijkt te groot om klein te zijn, maar te klein om veel gemist te hebben. Wij zullen zon, zee en de Griekse keuken missen. Tot eind september.
