Over tijd die ruimte geeft. Over bubbels tegen bitter. Over haast in het grootse en rust in het kleine. Over weer met vier zijn en een laatste groet. Maar vooral over afronden wat voorbijgaat en meenemen wat blijft.
Stilaan Boven Water
Na het spoelen verschijnen de protagonisten één voor één aan dek. Met uitzondering van Ann, met wie het verder bergaf gaat. Zij blijft in de cabine.
We gebruiken een licht ontbijt. Dan volgt een korte zwembeurt voor Frank. En voor Wouter. Voorzichtig.
Tijd Geeft Ruimte
Hoewel we met de gewijzigde stopplaats flink voorliggen op schema, besluiten we de planning niet aan te passen en Galaxidi als geplande stopplaats te behouden. Dat geeft een traject van slechts 13 NM. Dat geeft Ingrid en Ann hopelijk ook de kans te recupereren.
In Galaxidi aangekomen meren we aan als in de boekjes.
We lunchen in restaurant Skeletovrachos, met onder andere een fantastische carpaccio van zeebaars. In de namiddag verkennen we het dorp en de landtong tegenover de haven, met zijn prachtige begroeiing.
Voorzichtig Proeven
Die avond gaat de eerste fles champagne eraan: Taittinger. Goed onthaald door het ganse gezelschap. Ann past nog even voor alcohol. Zij blijft op de boot terwijl de anderen dineren in, jawel, restaurant Skeletovrachos. Zo goed beviel de lunch. Op Google Maps heeft het een lagere score dan Ab oVo, maar het hoeft er niet voor onder te doen.
Voor Ann halen we een pasta uit. Zo neutraal mogelijk, maar in een vis en zeevruchten restaurant is dat niet eenvoudig. De tagliatelle met gerookte forel wordt slechts matig gesmaakt. Maar toch een eerste stap naar herstel.
Knarsen aan de Kade
Als Wouter donderdagochtend opstaat, keert Frank net terug van zijn ochtendrun. Hij vertelt over het bos aan de overzijde, en het strand dat daarachter ligt. Ingrid doet ondertussen haar gebruikelijke yogasessie aan dek.
Het traject naar Kiato verloopt zoals de voorgaande dagen, weinig wind, rustig op motor. Na een kleine 5 uren arriveren we in de haven.
Er liggen twee boten aan de omliggende kademuur, dus er is plaats genoeg aan de binnenzijde. Zijdelings aanmeren wel. De fenders worden uitgehangen, de meertouwen voorbereid.
We lopen de kademuur netjes aan, onder een hoek van 30 graden. Eén van de aanwezige boaties staat reeds klaar om ons te helpen. Wat niemand ziet, is dat de fenders te hoog hangen. Onvermijdelijk tikt de boot de kademuur aan. De boatie roept en duwt. Dan het droge knarsen van de romp tegen ruw beton.
Bij inspectie blijkt de schade nogal mee te vallen. Twee diepe krassen van ongeveer 15cm.
Het is niet de wind die ons tegen de kademuur duwt. Het is ook niet de kleine stuurfout die Wouter maakt. Het is zelfs niet de boot die de kade raakt. Dat is het hele idee van aanmeren. Het zijn de fenders die hun werk niet kunnen doen.
Bubbels tegen Bitter
We spoelen het wrange gevoel weg met de tweede fles champagne: Bollinger. Die valt over het algemeen nog beter in de smaak dan de vorige. Zonder iets af te doen aan de kwaliteit van Taittinger. Ann past nog steeds.
Ingrid en Frank dineren in restaurant Mourani. Eenvoudig, een pizza en een pasta. Ann en Wouter blijven op de boot. Geen behoefte aan eten.
Full Speed
Vrijdagochtend zijn we vroeg op. Frank heeft zijn ochtendrun weeral achter de rug. We hebben een lang traject voor de boeg, 45 NM naar Vathi in de Saronische Golf, en het kanaal van Korinthe als extra hindernis.
Ruim een uur voor we de ingang van het kanaal bereiken, nemen we telefonisch contact op met de verkeersleiding. “Call me on channel 11”, is het korte antwoord. We stemmen de marifoon af op kanaal 11.
Als echte professionals nemen we een half uur voor aankomst opnieuw contact op, ditmaal via de marifoon. “Canal authority, Canal authority, Canal authority. This is Minke Balaena, approaching the canal from the west side. We are half an hour away. Asking permission to transit.” Het antwoord luidt: “Half an hour? Can you speed up?” Natuurlijk kan dat.
De motor draait best af en toe een tijdje in turbo. We gaan naar 2500 toeren en maken 9 kt. Twintig minuten later worden we zelf opgeroepen via de marifoon: “Minke Balaena, Minke Balaena. Are you close?” We antwoorden bevestigend. “Can you make it in 10 minutes?” Weerom bevestigend. “Then go full speed and enter the canal.”
Verwondering
De haastige intrede voelt vreemd aan, terwijl we gewoonlijk erg omzichtig te werk gaan bij transits. Maar de instructie was duidelijk. We stomen door tot bij de ingang van het kanaal. Op de GPS zien we twee boten het kanaal uitvaren. Eén van de twee blijft hangen aan de ingang en keert om. Een toerist, klinkt het unaniem.
Eenmaal in het kanaal nemen we vaart terug tot 6,5 kt. Dat lijkt ons voldoende en laat ons toe het wonder te ervaren. Het water kleurt magisch blauw. De wanden, licht oker, rijzen omhoog. De plantengroei contrasteert in kleur en vorm. En we horen en zien blauwe vogels die we nog nergens anders in Griekenland hebben gezien.
Iedereen volgt geboeid de doorvaart, of probeert dat toch. Wouter moet zijn aandacht bij het roer houden. En Frank vindt dit het ideale moment om uit te zoeken waarom de mobiele marifoon geen verbinding meer maakt met het hoofdstation.
Toelating en Toeters
Aan het einde van het kanaal leggen we even aan, langszij, om af te rekenen. Het bedrag is afhankelijk van de lengte van de boot en het aantal opvarenden. En aanzienlijk, net als bij de vorige doorvaart. Tijd voor een verfrissing op het terras van de verkeersleiding, met zicht op het kanaal. We krijgen toelating even aangemeerd te blijven. De hypothese van de toeristenboot wordt bevestigd.
Wanneer we terug bij de boot arriveren, komt een vriendelijk dame vragen of we de boot kunnen verleggen. Er is een andere boot op komst die de plek nodig heeft. “We varen meteen af”, zegt Wouter. Alles ok, zo zou je dan denken. Maar nog voor we afvaren, ligt de betreffende boot al achter ons te toeteren. Een schipper met enige ervaring zou moeten weten dat dit getoeter ons alleen maar nerveus maakt. We laten ons niet overhaasten. We hadden immers de toelating.
Het afvaren wordt bemoeilijkt door de wind die ons tegen de kade duwt. We houden het achterste meertouw vast en varen achterwaarts, zodat de boeg van de kade afdrijft. Vol goed wil maakt de dame aanstalten het meertouw los te gooien. “No! Leave it!”, roept Wouter, die zo zijn hefboom om de boot van de kade af te duwen zou verliezen. Dat kon vriendelijker. Maar wat wil je, met al dat getoeter.
Grip en Onbegrip
Zo vervolgen we ons traject naar Vathi zonder al te veel oponthoud. Uren verstrijken tot we de haveningang van Vathi ontwaren. Kort voor we arriveren, hangen we de fenders uit.
Er loopt een andere boot binnen, net voor ons. Duitsers. Met een aluminium romp. Een globetrotter, zo zou je denken.
We wachten aan de ingang van de haven, die te klein is om twee boten tegelijk te laten manoeuvreren. Het duurt echter erg lang. Blijkt dat de Duitse boot al met het anker in de knoop ligt nog voor hij goed en wel aangemeerd is. Wij doen ons ding met Minke Balaena, vlakbij de ingang van de haven, beducht voor de geringe waterdiepte.
Frank houdt de ankerketting even te kort, waardoor de boot wordt afgeremd. Meteen drijft de boot af. Zo lopen we het risico met schroef of kiel de ankerketting van de buurman te raken. Even vooruit, opnieuw positioneren en weer aanvaren. We weten nu tenminste zeker dat het anker grip heeft. Een puik manoeuvre.
Op de kade genieten we van een verfrissend drankje. De Duitse boot vecht nog steeds met de ankers van andere boten. Het beeld van de globetrotter wankelt. We helpen een verbaal handje, maar dat wordt weinig gewaardeerd.
Weer met Vier
We verkennen Vathi al wandelend. Het blijkt een erg kleine nederzetting, met een handvol restaurants in de haven.
Tijd voor de derde fles champagne: Ruinart. Met een erg fijne perlage. Ditmaal kan Ann ervan meegenieten. Misschien niet unaniem verkozen, maar toch de beste van de drie. We dineren in restaurant Jimmy, op de kade, vlak bij het water. Een breed aanbod aan verse vis. Een aanrader.
Raad zonder Daad
We beleven een rustige nacht. Het is iets voor acht als Wouter opstaat. Het water is een spiegel. Frank keert net terug van het joggen. We ontbijten in restaurant de Skipper. Het ontbijt is verrassend goed.
Door het ankerincident van gisteren heeft Bliss, een boot onder Nederlandse vlag, nu ook een ankerprobleem. De ankerketting van de buren ligt onder en vervolgens weer over die van Bliss. Ze komen raad vragen, wegens een zelfverklaard gebrek aan ervaring. Wouter laat maar al te graag onze ervaring met ankerknopen blijken.
We lenen onze ankerklauw uit en ze gaan er onmiddellijk mee aan de slag. Uiteindelijk blijkt het voldoende hun anker op te halen en weer neer te laten. De buren vieren hun ketting en bij het ophalen van het anker schuift de vreemde ketting netjes van het anker van Bliss af. Een meevaller.
Een Laatste Groet
Het vertrek van Minke Balaena verloopt vlekkeloos. We vatten de laatste etappe aan, van Vathi naar Olympic Marine, over de Saronische Golf, een traject van 45 NM.
Het is een lange oversteek, 11u30 tot 17u, met weinig variatie, bij relatief rustig weer. Eenmaal om Methana heen kunnen we op rechte lijn naar Sounion. Zodra de windrichting het toelaat, want ja, die staat aanvankelijk weer op kop, steken we de fok bij. Dat geeft meer stabiliteit op de golven, die nu dwars aanlopen.
Tijdens het oversteken van de traffic lane van Piraeus kruisen we enkele mastodonten. Ze komen relatief dichtbij, maar we moeten de koers niet verleggen. Bij het ronden van de kaap van Sounion passeren we nogmaals de tempel van Poseidon.
Verdiende Rust
Nabij Olympic Marine bellen we met Fast Sailing. De instructie is gewoon de haven op te roepen op kanaal 11. De omstandigheden in de haven zijn rustig. Er is plaats voorzien aan ponton 3, nummer 72. En Fast Sailing zal klaarstaan op het ponton. We kunnen deze ligplaats achterwaarts aanvaren, met een bocht van 90 graden. Het aanmeren verloopt prima.
We gebruiken het laatste avondmaal in het ondertussen welgekende restaurant Kaleo in de haven. Vermoeid, zeker voldaan, en bijna allemaal genezen. Zo eindigen we het zeilseizoen van 2026.
