Over luxe als houvast. Over tussen de lijntjes kleuren. Over redundantie. Over wat de nacht achterlaat en de ochtend recycleert. Maar vooral over hoe we elkaar dragen, zolang de reis nog duurt.
Bubbels en Fabels
In de loop van zondagnamiddag arriveren Ingrid en Frank bij de boot. Zoals altijd worden we overladen met kado’s, ditmaal 3 flessen champagne: Taittinger, Ruinart en Bollinger. En een setje zepen van Aesop.
Aesop is een Australisch verzorgingsmerk en staat bekend om zijn sobere apothekersuitstraling, bruine flessen en aromatische producten. De zeep bevat mandarijnschil, rozemarijn en atlasceder. Ingetogen luxe. Een alledaagse handeling krijgt zo iets van een klein ritueel. Het merk is genoemd naar Aesopus, een Griekse fabelverteller, bekend van onder meer “De haas en de schildpad”. Een ironische knipoog naar de overdreven beloften van de cosmetica-industrie.
De cabine wordt voorbereid, de koffers geïnstalleerd. Er staat wat meer wind, dus we controleren of de ankerketting nog stevig opgespannen staat.
Daarna dineren we in taverna Ammos. Wouter bestelt mosselen saganaki, denk aan een avond in Lavrio, lang geleden. Erg goed, maar met een staartje, zo zal later blijken.
Een Snelle Planning
We maken de planning voor de ganse week met een beetje hulp van ChatGPT, intussen een goede gewoonte. We geven onze voorkeursbestemmingen en randvoorwaarden, zoals geen twee ankerbeurten na elkaar, niet ankeren op rosten … Zo komen we uit op een plan in zes etappes: Zakynthos, Missolonghi (50 NM), Nafpaktos (30 NM), Galaxidi (36 NM), Kiato (33 NM), Vathi (45 NM) en Olympic (48 NM). Een reeks stevige trajecten.
We vertrekken maandag om 9u. Alsof het zo moet zijn, hebben we noordoostenwind, waardoor zeilen alleen kan met een flinke omweg. Hoewel het eerste traject het langste is, valt de reistijd in perceptie nogal mee. We bereiken Missolonghi ruim voor het avondeten. Ondertussen is Wouter licht onwel geworden.
Tussen de Lijnen
Net als Lefkas ligt Missolonghi ingebed in een waterrijk landschap. Dat geeft mooie beelden.
Huisjes met steigers en bootjes allerhande, allemaal in de running voor de hoofdprijs in koterij.
Concentratie is vereist, vooral omdat de diepte buiten de gemarkeerde vaargeul minder dan 2m bedraagt.
Dat Moet Lukken
Eens in de haven worden we door een marinera verwezen naar een ligplaats aan een smalle vaargeul die nauwelijks breder is dan de boot lang is. Zonder thrusters, maar met relatief weinig zijwind. Dat moet lukken.
We varen voorbij de ligplaats, tegen de wind in, om dan achterwaarts in de ligplaats te draaien. Op een of andere wijze missen we echter het moment om de ligplaats recht in te varen en de boeg slaat over naar de andere zijde. De boot komt vast te zitten met de kiel onder het meertouw voor de boeg van de catamaran rechts en het achterschip midden tegen de boot links. Gelukkig zijn Ann, Ingrid en Frank druk in de weer met fenders om schade te voorkomen. En dat is nodig.
Dit hebben we nog niet meegemaakt. De geduldige marinera roept ons toe de thrusters te gebruiken en is niet weinig verrast dat we dat niet kunnen. We hadden beter een eenvoudiger plek gekregen. Met het meertouw aan bakboord trekt ze de boot wat rechter. Wouter help met de motor, vooruit en achteruit wanneer nodig. Maar vooral de crew redt het manoeuvre met de fenders. Zo komen we uiteindelijk zonder schade mooi recht te liggen.
Een Vijfde Gast
Wouter heeft ondertussen koorts en moet braken. Onze overburen, iets tussen Russen en Friezen, zien het met lede ogen aan.
Ingrid en Frank zoeken een plek voor het diner. Ann blijft bij Wouter.
Gelukkig maakt het kabaal van de buren later op de avond plaats voor mooie livemuziek: gitaar en zang.
Bij het slapengaan rilt Wouter van de koorts en moet hij opgewarmd worden met geïmproviseerde bouillottes. De nacht wordt geleden.
Redundantie
Dinsdagochtend. Het traject naar Nafpaktos kondigt zich lichter aan. Slechts 30 NM en dus 5 uur varen. Wouter neemt het roer. Het afmeren loopt vlot. Na het afmeren neemt Frank het roer over en navigeert de boot door het kanaal.
Hij blijft de ganse dag plaatsvervangend skipper en loodst ons onder de Rio-Antirriobrug, met respect voor het bijhorende marifoonprotocol.
Mooi zo. We hebben een tweede skipper. Wouter ligt het grootste deel van het traject in de cabine.
Ondertussen doet het weer niet wat het weerbericht belooft en wakkert de wind fel aan. Geen onmenselijke toestanden, maar het maakt ankeren voor Nafpaktos onwenselijk. Teveel blootstelling aan wind en golven. In overleg besluiten we door te varen naar Trizonia, een stopplaats uit plan B, 15 NM verder oostwaarts.
Een Zwaar Recept
Trizonia is een klein, groen eiland vlak bij de noordkust van de Golf van Korinthe, en het enige bewoonde eiland in die golf. Autovrij ook. De beschutte natuurlijke haven maakt het een geliefde tussenstop voor zeilers. Een plek waar de schaal klein blijft en het tempo vanzelf zakt.
Voor het ankeren neemt Wouter het roer even terug over. Dat doen we in de baai voor de haven, op 7m diepte, met 30m ketting.
De grip van het anker is twijfelachtig, maar de ketting is lang en de weersomstandigheden gunstig. Twee apps met ankeralarm geven ons extra vertrouwen. Ondertussen is ook Ann ziek geworden.
Ingrid en Frank nemen een uitgebreide zwembeurt in water van 24,9 graden. Wouter is weer wat beter en dompelt even onder. Ingrid filmt de boot vanuit het water.
Daarna wordt er pasta met chorizo gemaakt. Een recept van Jamie Oliver dat de gasten deskundig in de praktijk brengen. En een slaatje met sla, avocado, pijnboompitten en sinaasappel. Haut cuisine, maar nu even niet besteed aan Ann. Wouter eet een symbolische portie. Zonde van de noeste arbeid.
Niets Gaat Verloren
Naar de avond toe verdwijnen de laatste rimpels van het water. Vervolgens treedt de duisternis in.
Wouter slaapt in de main cabin, om Ann een rustige nacht te gunnen. In het zwartst van de nacht wordt hij gewekt door gestommel in de leefruimte. Ingrid loopt met de handen voor de mond uit de cabine, de trap op naar buiten. Frank erachteraan.
Vervolgens hoort Wouter een klein stemmetje: “Ik heb het niet gehaald …” Dan 10 minuten lang het geluid van waterpompen in de badkamer en emmers over het dek. Daarna keert de rust weer.
Woensdagochtend is Wouter eerst op. Aan dek stelt hij vast dat nog een paar emmers zeewater goed besteed zouden zijn. Her en der liggen kleine stukjes chorizo en vlokjes sinaasappel. De vissen vechten erom.
