Kiel, Knopen en Koud Water
Over een vroege wekker. Over dezelfde oplossing voor hetzelfde probleem, maar dan beter. Over zwemmen in koud water. Over officieuze races. En over een onvrijwillige duik.
De Griekse Wekker
Het is 7u ’s ochtends. Wouter draait zich om in bed, gestoord door luid geroep. Grieks. Dichtbij.
De tweede maal wordt het geroep begeleid door geklop. Er klopt iemand op de boot. In ijltempo uit bed en gauw een polo en een short aan. En dan gaan kijken. Daphne en Michael staan al in pyjama in de companionway en blokkeren de toegang tot het dek.
Een vissersboot vlakbij, twee Griekse mannen aan boord. Vader en zoon, vermoedelijk.
Vader staat druk gesticulerend met een net in zijn hand. Het andere uiteinde van het net verdwijnt in het water, onder de boot.
“Jullie anker heeft ons net gegrepen en meegetrokken!”, roept de man boos. Tenminste, dat denken we te begrijpen. Onze kennis van het Grieks is onbestaande. Er is geen zuchtje wind, en het water is een spiegel, dus we halen het anker op. Enkel anker, geen net. We laten het anker terug neer.
We liggen voor anker in een gebied dat gemarkeerd is als ankergebied. Het lijkt ons dat dit impliceert dat er geen visnetten thuishoren in dit gebied. Maar dat zijn maar regels, en we zijn in Griekenland.
De man kalmeert zichtbaar. Het net hangt echter nog steeds vast onder de boot. Vermoedelijk aan de kiel dan. “Zet de motor aan en vaar een eindje verder.”, lijkt de man te suggereren, nog steeds in het Grieks. Geen denken aan dat we de motor aanzetten met een vissersnet onder de boot.
Zonder verdere communicatie snijdt de man het net door, laat het deel onder de boot weer in het water vallen, en vaart weg met zijn vissersboot. We staan verbouwereerd te kijken. Als hij ons het net had aangereikt, hadden we nog een mogelijkheid het los te trekken. Nu lijkt het alsof er iemand in het water moet. 19 °C, zeiden we dat al?
Na enkele minuten zien we de vissersboot echter opnieuw naderen, van de andere kant, opnieuw een net uit het water ophalend, richting onze boot, om uiteindelijk vlakbij het laatste deel van het net binnen te halen. Als het al aan onze kiel hing, dan is het eraf gevallen toen het net werd doorgesneden. Een hand omhoog, een wederzijds bedankje, en ieder gaat zijn eigen weg.
Peddelen voor Nicolas
Nicolas arriveert om 9u30 in Theologos, veel vroeger dan aangekondigd. De dinghy is net opgeblazen.
De lader van de motor is echter nog zoek. Michael is Chinees vrijwilliger om Nicolas op te halen aan de oever, zuiver op mankracht, geen eenvoudige oefening met slechts één peddel.
De terugweg naar de boot is zo mogelijk nog lastiger.
Operatie Furler
Met Nicolas aan boord wordt de diagnose bevestigd: waar het roltouw gesloten werd, is de mantel aan één zijde losgekomen. Daardoor hoopt de mantel zich op bij elke nauwe doorgang, en wordt het touw onbruikbaar.
Voor de herstelling moet alvast het grootzeil uit de giek. Gelukkig is er weinig wind, en heeft de huidige crew daar al heel wat ervaring mee.
Wouter stelt voor het furlingtouw niet te sluiten, maar de uiteinden vrij te laten. Daarmee hebben we wel uiteinden van 22m plus marge, maar het touw is dan nergens aan elkaar gezet en volledig fabriekskwaliteit.
Nicolas twijfelt. Hij wil eerst proberen de mantel terug op te spannen. Dat lukt, met 15 cm overlap zelfs. Zo wordt de mantel opnieuw vastgenaaid aan de dyneema, ongetwijfeld strakker en zorgvuldiger dan voorheen. Bovendien naait Nicolas de mantel op verschillende andere plaatsen vast aan de dyneema, tegen het rekken en schuiven van de mantel. Tenslotte wordt de overlap afgeplakt om het stiksel te beschermen tegen beschadiging door wrijving in nauwe doorgang.
Tevreden met het resultaat stelt Nicolas voor hiermee verder te gaan. Het grootzeil wordt terug gehesen en bevestigd, om het zo weer op te rollen in de giek. De hele operatie wordt afgerond omstreeks 14u.
Ondertussen heeft Ann de lader van de dinghymotor gevonden en is deze opgeladen. Nicolas weigert elk voorstel tot vertier, inclusief drank en voedsel. Hij zal wat rest van de dag besteden aan zijn eigen boot.
Eens Chinees vrijwilliger, altijd Chinees vrijwilliger, en Michael brengt Nicolas terug naar de wal. Op motor ditmaal. We zwaaien hem met z’n allen uit.
Te laat ontdekken we dat hij zijn hemd vergat.
Zwemmen als Beloning
Na hard werken is zwemmen onontkoombaar. Zelfs in water van 19°C. Wouter geeft het goede voorbeeld, en bijna alle protagonisten volgen.
We vangen ook nog wat ongedierte.
Vermoeid de Nacht in
We blijven voor anker in Theologos, en begeven ons ‘s avonds met de dinghy naar land. We kiezen een visrestaurant en delen naast Griekse appetizers een heerlijke schotel gegrilde scampi’s.
Later op de avond worden we verwend met een fantastische zonsondergang.
Racen in de Straat van Oreoi
De volgende ochtend varen we verder. Onderweg naar Oreoi. Om het meest oostelijke deel van Evia, waar de stroming door de vernauwing van de zeestraat alweer 2 kt haalt.
In de aanloop van het warme seizoen, hoewel voor ons af en toe nog wat kil, zien we in de verte bergen met wat lijkt op eeuwige sneeuw.
Eens in de Straat van Oreoi, aan de noordkant van Evia, komt de wind opzetten. De voorzichtigheid van Daphne noopt ons ertoe het grootzeil op te zetten met een reef, gecombineerd met een volle fok. En inderdaad, de wind wakkert aan en de boot blijkt al gauw goed gezeild.
We gaan een officieuze race aan met Calypso, en eens die boot verslagen is, met Chili. Terwijl we de Calypso vlot voorbijvoeren, ligt het met Chili moeilijker. De afstand varieert tussen 1 NM en 2 NM, en het opkruisen maakt het moeilijk in te schatten of we oplopen of terrein verliezen. Wel zien we op de AIS steevast een halve knoop verschil in ons voordeel.
Beschut voor de Nacht
Wanneer we aankomen in de haven van Oreoi is het rustig. De haven ligt goed beschut, en er zijn nog een aantal plaatsen vrij. In totaal is er capaciteit voor een vijftiental boten aan de kade. We nestelen Minke Balaena op een plek met voldoende diepgang volgens de pilot.
We maken kennis met onze buren, Neil en Estelle. Zij bevaren al jaren de Griekse wateren en hebben veel tips over de eilanden, de havens en de beperkingen die daar gelden. Neil raadt ons af de boot 14 dagen in Skiathos te leggen. Daar zouden we spijt van krijgen. De alternatieven die hij voorstelt zijn echter allemaal onrealistisch, gegeven de reisinstructies die we aan onze passagiers gecommuniceerd hebben. We plannen daarom toch naar Skiathos te varen en de situatie daar zelf te evalueren.
Estelle geeft ons alvast de drie beste restaurants van Skiathos. Een gouden tip, zo zal achteraf blijken.
Een uur na onze aankomst zien we Calypso binnenlopen. Wanneer ze goed en wel aangemeerd liggen, brengen we hen een bezoekje. Ann heeft mooie foto’s van de boot gemaakt tijdens het inhaalmanoeuvre. En zulke foto’s van je eigen boot zijn moeilijk te bekomen.
Het Griekse koppel van de Calypso is eerst erg argwanend, maar wanneer ze begrijpen wat we aanbrengen, maakt de twijfel plaats voor enthousiasme.
De restaurants in Oreoi ogen niet bijzonder aantrekkelijk. We kiezen op basis van de score op Google Maps, maar komen bedrogen uit. Het succes van de scampi’s kan niet herhaald worden. Gegrild lamsvlees: een derde been, een derde vet. Het wordt een korte avond, en we gaan vroeg naar bed.
Rang Boem!
De volgende ochtend starten we met het gebruikelijke ritueel. Na het ontbijt boodschappen en dan de boot klaar maken voor vertrek. Terwijl de anderen de inkopen uitladen in de kajuit, haalt Wouter de elektriciteitskabel binnen. Een luid gekraak, en hij valt met passarelle en al tussen boot en kade het koude water in, elektriciteitskabel in de hand.
