That’s How Long it Takes
Over ontbrekende seconden, zoute kleren en de afstand tussen boot en kade. Van trotse skipper naar meelijwekkend slachtoffer.
De val omlaag, ongeveer 2m, ontbreekt. In perceptie komt onmiddellijk na de krak het happen naar lucht. Geen tijd ertussen. Reflexmatig zwemt Wouter naar boven. Drie, vier slagen om het hoofd terug boven water te krijgen. Geen pijn. Een beetje water binnen. Rondkijken dan.
De bemanning heeft de krak gehoord, gevolgd door een plons, en komt toegestroomd om te kijken. Zo ook de bewoners van de aanliggende boten.
Het eerste wat Wouter ziet is de elektriciteitskabel die van de boot afhangt met de stekker in het water. En het hoofd van Ann over de reling. “Ann, haal die elektricteitskabel uit het water!”, roept hij. Volgens de regels van de kunst werd de kabel eerst aan de kade losgemaakt. Geen kortsluiting dus.
Dan zoekt Wouter naar een manier om uit het water te geraken. Neil roept hem vanop de boot aan stuurboord toe: “Here! Use the swim ladder on our boat.”. Dat gaat vlot. Over de passerelle van de aanliggende boot naar de kade. Daar staat Wouter, druipend van het zoute water.
Iemand zegt: “Kijk, je bril hangt nog aan je decolleté.”. En effectief, de bril hangt nog met één pootje aan het decolleté. Net zoals hij gebruikelijk gedragen wordt.
Wouter haalt de iPhone uit z’n broekzak. Nat, en het scherm licht op. Zoals altijd bij beweging. Goed waterdicht blijkbaar. Toch maar even uit het hoesje halen en laten drogen.
Wouter haalt de kaartenhouder uit z’n andere broekzak, Secrid. Nat aan de buitenkant, maar droog binnenin.
Een vriendelijke buurman van de boot aan bakboordzijde heeft ondertussen twee drijvende delen van de passarelle opgevist en op de kade gehesen. Twee scharnieren, elk met vier vijzen. Alle vijzen zijn losgerukt. Ze zijn dan ook in de carbon gevezen zonder volledige doorboring en zonder moerplaat aan de andere zijde. Dat blijkt onvoldoende te zijn.
“You were very lucky.”, menen Estelle en Neil. Op dat moment merkt Wouter dat hij lichtjes staat te trillen op zijn benen. De adrenaline giert door zijn lijf. Hij vertelt Neil over de val omlaag, die ontbreekt in de waarneming, alsof er twee seconden verdwenen zijn. “That’s how long it takes to die.”, antwoordt Neil lakoniek. “So nothing to be afraid of.”, luidt het antwoord, met gespeelde cool.
De natte, zoute kleren uit. Een warme douche brengt rust. Wanneer hij uit de badkamer komt, staat de koelkast nog open. Juist, we waren de inkopen aan het inladen. Hij sluit de koelkast en begeeft zich weer aan dek. Weemoedig kijkt hij naar de gapende kloof tussen boot en kade.
