Schitterend Skiathos
Over voorspoed en tegenwind. Over thuiskomen op de Sporaden. Over de geneugten van Skiathos. Over vrienden maken, met de ijle hoop op weerzien. Over de boot die blijft liggen, en de bemanning die vertrekt.
Door de Straat van Trikeri
Met enige vertraging door het incident vertrekken we naar Skiathos, zonder loopbrug. De weersomstandigheden zijn zoals voorheen: er staat al gauw 15 kt wind, met de verwachting van meer. We hijsen opnieuw het grootzeil met reef en een volledige fok. Ook nu is het opkruisen tegen de oostnoordoostenwind, door de Straat van Trikeri. In de verte ligt het dorp Trikeri, hoog op de bergrug.
De wind trekt verder aan tot net boven de 20 kt en het opkruisen wordt weerom pittig. In het noordoosten verschijnt een zeilboot. De AIS verklapt dat het opnieuw Chili is. De race van gisteren krijgt een vervolg, met hetzelfde resultaat overigens. Naarmate het traject vordert, verdwijnt Chili uit het zicht ten noorden van ons.
Wanneer we Skiathos naderen, valt de wind weg. We leggen de laatste mijlen op motor af.
Regels Vooraf en Achteraf
Al bij het binnenvaren van de haven presenteert Skiathos zich als een prachtige plek.
Bij het aanmeren worden we berispt door een marinero: dat we de haven telefonisch moeten contacteren vooraleer we binnenvaren. Een beetje ironisch als je rekent hoeveel maal we vooraf gebeld hebben, en telkens de boodschap kregen later nog eens terug te bellen. Hij bedoelt ongetwijfeld bellen net voor we binnenvaren, maar daarmee kunnen we geen planning maken.
Verder zijn havenpersoneel en buren erg behulpzaam, en het duurt niet lang of we liggen veilig aangemeerd, ondanks wat zijwind. We gebruiken de loopplank van een Griekse buur. Net op tijd, want er loopt net een gigantische ferry binnen.
Een uurtje later meert Chili naast ons aan. We ontmoeten Ina en Ralf, een Duits stel. Zodra ze onze boot herkennen, vertellen ze honderduit over hun frustratie van de afgelopen twee dagen: met Chili, een Hanse, winnen ze meestal het pleit.
Ina en Ralf brachten de nacht door in Agios Kyriaki, de haven van Trikeri. Als locatie een absolute aanrader, stellen ze.
Toerist Zonder Gene
Skiathos is een grotere stad met een levendige, aangename uitstraling. De lokale middenstand laat geen kans onbenut om te verleiden, met bars en restaurants in de haven, gezellige winkelstraatjes en een bebouwing die zich soepel voegt naar het glooiende reliëf van de heuvels achter de kust.
De stad kent een lange maritieme geschiedenis die teruggaat tot de oudheid, toen het eiland deel uitmaakte van de handelsroutes in de noordelijke Egeïsche Zee. Door zijn ligging werd het achtereenvolgens beïnvloed door de klassieke Grieken, Byzantijnen, Venetianen en Ottomanen.
Vrijdag wordt een regenachtige dag, dus we besluiten een dagje rust te nemen en in de haven te blijven.
Navraag bij het havenpersoneel leert dat er in de hele haven geen loopplank op overschot is. De enige nautische winkel die we vinden in Skiathos, die op het eerste gezicht meer weg heeft van een speelgoedwinkel, kan wel een nieuwe loopplank bestellen in Athene, met een levertijd van vier dagen. Net op tijd stelt Ralf dat zij een passarelle in reserve hebben, en die voor een prikje willen verkopen. Misschien geen definitieve oplossing, maar het helpt ons nu wel uit de nood.
Op suggestie van Estelle gebruiken we het diner in restaurant Marmita. Een uitstekend advies. Naast gegrilde tonijn en een stoofpot van lam blijft toch vooral de ceviche van zeebaars een topper.
In de Schaduw
Op zoek naar een ligplaats in de Sporaden voor de periode die we in België doorbrengen, kon de havenautoriteit ons geen garanties geven. Nu we hier fysiek aanwezig zijn, moet dat gesprek ten gronde gevoerd worden.
Een heerschap dat zich gewichtig introduceert met “I am the president of the harbour.”, stelt dat het bij wet verboden is een boot onbeheerd in de haven achter te laten. Als we voorstellen financieel tegemoet te komen, verandert de interpretatie van de wet relatief snel. Uiteraard veel te duur, maar het weegt niet op tegen persoonlijk ter plaatse blijven of in allerijl een andere ligplaats zoeken.
Het vervolg wordt dan weer erg professioneel afgehandeld, met kennisoverdracht van de boot en concrete afspraken over garanties en opvolging. Dat geeft enigszins vertrouwen dat Neil ongelijk had.
De Echo van Twaalf
We nemen de tijd om een wandeling door de oude haven te maken en het hoger gelegen deel van de stad te verkennen.
In de haven vinden we een boot met de merkwaardige naam “12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ”. Zo krijgt de religieuze associatie van dit seizoen een bijkomende invulling, zij het een vormelijke.
We sluiten de dag af met een diner samen met onze nieuwe Duitse vrienden in restaurant Agnadio, opnieuw een suggestie van Estelle, met vergelijkbare kwaliteit. Wel wat klimwerk om er te geraken.
De Klim naar Glossa
Met één dag te gaan is herstel van de planning moeilijk. We gebruiken zaterdag om toch nog een oversteek naar Skopelos te maken, het tweede eiland van de Sporaden van west naar oost geteld.
We varen op motor en fok tot de wind ons dat onmogelijk maakt, en lopen vervolgens binnen in het piepkleine haventje Loutraki. Mogelijk is de diepte aan de kademuur voldoende, maar de omstandigheden zijn erg mild en er mag geankerd worden tussen de havenmuren. Opletten voor de draaicirkel van de boot wanneer die voor anker ligt, want veel ruimte is er niet tussen de ondiepe kust en de smalle haveningang. Opletten ook voor een oud anker, en een boei die het wateroppervlak niet meer haalt.
Hoog op de berg, ongeveer 300m boven zeeniveau, ligt het stadje Glossa. Het pad tussen Loutraki en Glossa is een klassiek voorbeeld van een kalderimi, een oud, geplaveid pad, vermoedelijk van Ottomaanse oorsprong. De klim slingert zich steil door het landschap, meer dan een uur lang, met voortdurend wisselende uitzichten op de boot beneden.
Boven trakteren we onszelf op een existentiële pint. De afdaling verloopt merkbaar sneller. Ann capteert Minke Balaena kunstig in de nevelige vooravond. Eentje om in te kaderen en op te hangen.
Na een verfrissende duik varen we op motor terug naar Skiathos.
Ligplaats Verzekerd
Eenmaal terug in de haven, staat het voltallig team van de havenautoriteit, inclusief de president, paraat om ons te helpen aanmeren op een geschikte ligplaats, ver van de ferry’s en charterboten.
Een duiker heeft twee meertouwen voor de boeg opgevist en ter beschikking gesteld. Samen met het anker en de meertouwen aan de kade vormt dat een voldoende stevige configuratie om eventueel ontij tijdens het veertiendaagse verblijf te overleven.
Afsluiten en Loslaten
Zondagochtend vertrekken Ann en Wouter naar huis. Een taxi naar de luchthaven kost vijf minuten. Daphne en Michael blijven nog een nachtje in Skiathos. Zij laten de was ophalen door de laundry-service, sluiten de boot af en overhandigen de sleutel aan de havenautoriteit.
