Over een zomeravond recht uit de film. Over wachten op wie nog onderweg is. Over een moeilijk afscheid. Maar vooral over verfrissing achter de kademuur.
Kalokairi
In Skiathos sluiten we onmiddellijk aan op het elektriciteitsnet. Met de batterijen volgeladen hebben we zelfs geen problemen met de waterpomp meer.
We dineren vroeg in de oude haven. Tijdens het eten komt één van de boten voor een toeristische rondvaart binnen. We zien een blonde dame op het bovendek enthousiast met de armen zwaaien, op het ritme van de muziek. Abba, Dancing Queen. Plots stapt zij samen met twee andere dames in de reddingssloep die hoog aan de boot hangt, en beginnen ze synchroon te dansen. De menigte, zowel op de boot als aan de wal, zingt gretig mee.
De opnames van de kaskraker Mama Mia, in 2007, vonden voornamelijk plaats op Skopelos, maar gedeeltelijk ook op Skiathos, in de oude haven en rond de kerk van Agios Nikolaos. Nog altijd bezoeken jaarlijks duizenden fans de filmlocaties.
We gaan die avond vroeg naar bed om de vermoeidheid van ons af te slapen.
Wachten op Godot
Maandag wordt een dag wachten op de nieuwe crew. Lara en Robbe zullen laat op de avond landen op de luchthaven van Skiathos. Een dagje later dan gebruikelijk. Dat compenseren door ook wat langer in Griekenland te blijven.
We vullen de dag met het ophalen van het wasgoed, het afgeven van een nieuw pakket en het voorbereiden van de kajuit van Lara en Robbe.
Na een lange, lome maandag nemen we het avondmaal in het Italiaanse restaurant Vesuvius. Ook daar worden we getakteerd op een dansact van het personeel. Authentiek Grieks ditmaal.
Lara en Robbe arriveren kort na 22u. Ze zouden al gegeten hebben tijdens hun overstap in de luchthaven van Athene, maar dat is om één of andere reden niet gelukt. Dan maar een tweede ronde bij Vesuvius, en daarna naar bed. Morgen volgt de afvaart.
Bellenspoor
Wanneer we dinsdagochtend van de kade loskomen, blijkt het anker vast te hangen. We krijgen het enigszins omhoog, tot op enkele meters onder het wateroppervlak, maar niet hoger. Een groot, wit voorwerp hangt aan ons anker en houdt het beneden. Ook door over het anker heen te varen, komen we niet los.
We contacteren de havenmeester, die voorstelt een duiker op te roepen. Een half uur later horen we geroep uit het water naast de boot. De duiker is al ter plaatse en vraagt een gedetailleerd verslag van onze observaties.
We volgen het bellenspoor van de duiker van aan de boot tot 70m ver in de haven. Hij blijft enkele spannende minuten onder water. Dan zien we het bellenspoor terug naar de boot komen.
Het blijkt om het anker van een catamaran te gaan, die aangemeerd ligt aan de kademuur loodrecht op de onze. “Geen probleem meer”, zegt de duiker. Haal nu gewoon het anker op zoals je dat altijd zou doen. Niet slepen, maar verticaal omhoog. En dat werkt.
Een Moeilijk Afscheid
We zetten koers naar Oreoi, waar we ook al aanmeerden tijdens de tocht in de andere richting. Ook deze keer is er onvoldoende wind om te zeilen, bovendien hebben we tegenwind. We varen daarom op motor en zetten de fok bij waar mogelijk, om enkele tienden kt aan snelheid te winnen.
We werpen een laatste blik op de Sporaden, met weemoed, bij wijze van afscheid.
Twee Kanten van de Kademuur
Na uren motorzeilen komen we tegen de vooravond aan in de haven van Oreoi. Er liggen verschillende boten voor anker buiten de haven, wat het ergste doet vermoeden. Wanneer we gaan kijken in de haven, blijken er nog twee plaatsen vrij te zijn, links en rechts van een 30-voetertje.
We wringen ons in de vrije plek aan bakboordzijde van dat bootje. Na het aanmeren spannen we een spring die het achtersteven van onze boot op zijn plaats houdt, om het kleinere bootje niet al te veel opzij te duwen. Even later neemt een motorjacht de overgebleven vrije plek in.
Achter de kademuur ligt het strand van Oreoi. Een welgekomen verfrissing op deze hete dag. We gaan met z’n allen zwemmen.
Een Menu Vol Beloften
De restaurantkeuze voor het avondmaal wordt bemoeilijkt doordat Lara geen vis eet en wij tijdens een vorig bezoek slechte ervaringen hadden met gebraden lamsvlees, zoals verteld in Kiel, Knopen en Koud Water.
We vinden een etablissement met zowel een pagina met visgerechten als een pagina met vleesgerechten. Dat moet voor iedereen iets te bieden hebben. Wanneer we echter goed en wel aan tafel zitten, vertelt de dame van het restaurant dat alleen het eerste gerecht van de vleeskaart beschikbaar is. Alle begrip voor de logistieke uitdagingen voor een restauratanthouder op deze afgelegen plek, maar als je een volledige pagina uit je menu schrapt ...
Een eindje verder op de kade vinden we een alternatief. We bestellen een aantal kleine schotels om te delen, alles samen toch een beetje teveel.
De dag sluit af, heet, maar rustig.
