Een Dag op Drift
Over afscheid bij dageraad. Over kwetsbaarheid en solidariteit. Over ervaring die het haalt van haast. En over de ultieme bestemming.
Afscheid bij Dageraad
Zondagochtend, 5u15. De wekker gaat bij Ann en Wouter. Elke en Oli zijn al op, en vertrekkensklaar. De dinghy wordt te water gelaten, de motor erop, Elke, Oli en Wouter stappen één voor één in, de bagage erbij, en weg richting oever. In het halfduister is dat een spannende onderneming.
Het is vechten met de rotsen onder water vlak voor de branding, maar we komen erdoor zonder al te nat te worden. Een warm afscheid. Elke en Oli gaan naar de taxi die vooraf besteld was. Wouter gaat in zijn ééntje met de dinghy terug naar de boot.
Verder met Twee
Enkele uren later volgen Ann en Wouter hetzelfde traject, om ontbijt te nemen aan de wal en om te proberen alsnog een plaats in de haven te bemachtigen. De nacht heeft bewezen dat het anker de boot wel houdt zonder gevaar op aanvaring met de buren.
Weerom met de dinghy naar het strand, weerom worstelen met de rotsen voor de branding en weerom geen al te natte kleren. De wandeling naar de haven levert enkele mooie plaatjes.
Vijfendertig Wachtenden na Ons
In de haven gaan we eerst naar het kantoor van de havenmeester. Die kennen we nog als “the president of the harbour”. En ja, hij is aanwezig. In schril contrast tot de 35 wachtenden voor ons vraagt hij of we morgen of vandaag willen aanmeren. Vermoedelijk ook dankzij de royale vergoeding die hij ontving toen de boot twee weken toezicht nodig had, zoals verteld in Schitterend Skiathos.
We spreken af te wachten tot de felle ochtendwind voorbij is, en omstreeks 16u met de boot de haven in te komen. Een verlossend vooruitzicht, aangezien de problemen met de waterpomp aanhouden. We trakteren ons op een ontbijt in restaurant Meltemi, dat we al kennen van ons vorige verblijf in Skiathos.
De terugreis naar de boot verloopt zonder noemenswaardige problemen. Wel wat meer natte kleren door het opspattende water.
Geen Ontkoppeling
Op de boot is de batterijspanning met 7 V wel erg laag geworden. Wouter start de motor. Het resultaat is hetzelfde als met de generator: onmiddellijk enkele tienden V verloren.
De motor gaat terug uit, en we bellen met Kostas van Sailing Aegean Services. Geen antwoord. We bellen dan maar met Fast Sailing. Geen antwoord. Ondertussen belt Kostas ons terug. We leggen de situatie uit en hij stelt voor de motor op een hoger toerental te laten draaien. Dat kan echter niet, want er is geen ontkoppeling met de schroef. Als je voor anker bent, kan je de motor wel in achteruit zetten, stelt Kostas. De schroef trekt de boot dan achteruit, maar het anker zal je ter plaatse houden.
Meltdown
We proberen het uit. Het anker blijft stabiel. De batterijen meten 7,2 V. Terwijl de motor draait proberen we de navigatie. Die gaat onmiddellijk weer uit. We proberen de thrusters. Deze werken niet. We proberen de windlass, voor het anker. Geen reactie. We bevinden ons op het water met een boot waarvan geen enkel systeem nog lijkt te werken.
Tot overmaat van de ramp trekt de motor uitgerekend op dit moment het anker los. We mogen nog van geluk spreken dat we het opmerken voor we een andere boot raken. Er liggen zeker dertig boten in de baai, waarvan een handvol gevaarlijk dichtbij.
Zeilers, een Volk
Wouter grijpt het roer en voert manoeuvres uit om de boot min of meer ter plaatse te houden. Dat trekt onmiddellijk de aandacht van naburige zeilers. Enkele ogenblikken later komt de schipper van een andere boot met de dinghy tot bij ons. Wouter vraagt hem het roer van Minke Balaena over te nemen, zodat hij de situatie van het anker kan onderzoeken.
Ondertussen is een tweede schipper met de dinghy tot bij de boot gekomen. Na uitleg van het probleem ontstaat er een discussie over de oplossing. Wouter wil het anker met de hand ophalen en op het dek leggen, om dan naar de haven te varen. Een andere schipper stelt dat dit onverantwoord is: we zouden mogelijk het anker van een andere boot vangen, en dan met twee boten verstrengeld op drift zijn. Het alternatief plaats te maken, door een ander boot te vragen zich te verleggen, en dan die plaats te gebruiken om het probleem verder op te lossen. Een stevige discussie, maar ondanks de urgentie blijft iedereen constructief en vriendelijk.
De schipper dringt aan en wint het pleit. We vragen een naburige catamaran zich te verleggen, en dat gebeurt zonder protest.
De discussie gaat dan over de volgende actie: het anker aan boord tillen en naar de haven varen, of de ankerketting verlengen en het anker terug vast te trekken, waarna assistentie aan boord moet komen. Weerom wint de ervaring, en de laatste optie wordt gekozen. Zo liggen Ann en Wouter na een goed uur worstelen met de elementen weer stabiel voor anker met een boot die niet meer meewil.
Of Toch Wel?
Een uur op motor heeft de batterij terug op 12 V gebracht. Na controle blijken alle apparaten weer te werken, met uitzondering van het windlass, de aandrijving van het anker. Michalis van Fast Sailing heeft ondertussen zelf weer contact opgenomen en stelt dat de windlass de veelvraat van het stel is. Het is mogelijk dat 12 V op de batterij nog niet voldoende is. Met Michalis aan de telefoon probeert Wouter nogmaals, en ja, ook de windlass werkt weer.
Thuiskomen
Ann en Wouter besluiten van dit moment gebruik te maken om meteen naar de haven van Skiathos te varen en daar aan te meren. Daar kunnen de batterijen volledig geladen worden aan het net, en kan een interventie plaatsvinden indien nodig. Een half uurtje varen, en met assistentie van één van de marinero’s, leggen we aan met 12 kt rugwind.
Het voelt als thuiskomen. Van hieruit kunnen we het vervolg van de trip plannen, rekening houdend met de gekende mankementen, en vooral de weersomstandigheden.
