Een Dag Zonder Marge
Over Saronische schakeringen. Over een wereldwonder voor een prikje. Over thuiskomen voor het donker en gensters die van onze vingers springen. Maar vooral over marge. Erg weinig marge.
Saronische Schakeringen
Het traject voor dinsdag loopt van Vathi tot aan Isthmia, vlak bij de ingang van het Kanaal van Korinthe. Bij het vertrek varen we nog even voorbij de haveningang van Vathi, een pareltje.
De Saronische Golf biedt een grote variatie aan landschappen. Behoorlijk grote eilanden versnijden het wateroppervlak. De afstanden zijn aanzienlijk, maar blijven binnen een dag behapbaar. Er waait een zachte, veranderlijke wind, ruimschoots onvoldoende om te zeilen, dus wordt het weer een dagje op motor.
Vuil Vrachtverkeer
Bij het naderen van Isthmia, in het uiterste westen van de Saronische Golf, ligt er makkelijk een tiental grote vrachtschepen te wachten. Niet voor een doorvaart van het kanaal. Wellicht wachten ze op de grote raffinaderij in de buurt, op toegang tot Piraeus of gewoon op verdere instructies. De ene al wat minder vervuilend dan de andere.
We passeren enkele van die mastodonten dichtbij.
Stilte op het Kanaal
In de late namiddag varen we de kanaalingang binnen, waar we ons moeten aanmelden, de boorddocumenten laten controleren en de doorvaart betalen. Net op dat ogenblik verlaat een groot schip het kanaal, met aan elke zijde een meter marge, zo lijkt het vanop afstand. Het schip toetert en we hebben het gevoel dat dit voor ons bedoeld is.
We draaien 180 graden om tegen de wind aan te meren aan de kademuur. Een havenmedewerker op de kade roept ons berispend toe dat we ons moeten aanmelden op kanaal 12 vooraleer het kanaal binnen te varen. En ja, zo staat dat ook netjes vermeld in the pilot.
We meren gauw aan en Wouter verontschuldigt zich voor de vergissing. Geen probleem, gebaart de medewerker vriendelijk. Aanmelden doe je daar, wijst hij. Wouter begeeft zich met de boorddocumenten naar de havenmeester.
Geen Marge voor Discussie
Het wordt een vriendelijke ontvangst. Registratie van de boot. “Where do you come from?” vraagt de havenmeester. “Vathi” antwoordt Wouter. “And before that?”. “Lavrio”. Dat is dan EUR 399. Een beetje verbouwereerd over de tarief vereffent Wouter de rekening. We waren verwittigd, maar dit is meer dan het dubbele van wat we eerder vernamen. Goed. Het betreft dan ook een wereldwonder.
“Hurry”, zegt de havenmeester. “No, no”, antwoordt Wouter, “We will spend the night in the bay and pass through the canal tomorrow.” De havenmeester corrigeert zonder emotie: “You have to go now.” De opties zijn beperkt, net als de marge voor discussie. Motor en thrusters weer aan, meertouwen los, 180 graden draaien en meteen het Kanaal van Korinthe in. Het grote schip in de andere richting was blijkbaar het laatste.
Zo gebeurt het dat we door omstandigheden een halve dag voorsprong op de planning krijgen.
Voor een Prikje
De doorvaart door het kanaal is indrukwekkend. Met een bodembreedte van amper 21m en wanden tot 80m hoog. Een idee van ruim 2.500 jaar geleden werd pas in 1893 werkelijkheid. Wij plukken daar vandaag de vruchten van. Voor een prikje.
In het eerste deel werken de dimensies bijna beklemmend.
Een eindje verder wordt het kanaal wat breder, met sporen van verval en herstel.
Akelig Stil
Eens goed en wel het kanaal uit, zetten we koers naar Psaropoula, een klein haventje op 15 NM afstand aan de noordkant van de Golf van Korinthe, in de gauwte opgezocht door Lore, vanwege de onverwachte verlenging van het dagtraject.
Dit traject voert ons langs betoverende bergwanden. De Golf van Korinthe ligt bezaaid met viskwekerijen, meestal zeebrasem of zeebaars. Hier en daar wordt het water akelig stil. Naarmate we de noordkust naderen, steekt echter een stevige noorderwind op, die aanwakkert tot 14 kt.
Te Diep, Te Smal
De zon staat al laag wanneer we Psaropoula naderen. Zelfs op 1 NM afstand zien we niets dan een steile rotswand. Maar inderdaad, naarmate we dichterbij komen, ontwaren we een kloof in de rotswand met daarin een haventje.
Het water aan de kade is onvoldoende diep om met Minke Balaena aan te meren. In het midden van de kloof is de diepte 20m, maar de kloof is te smal voor 60m ankerketting. Neen, dit is geen optie. In het resterende daglicht gaan we haastig op zoek naar een alternatief.
Voor het Donker Thuis
Gelukkig vermeldt de pilot verschillende baaien in de buurt. Ze blijken allemaal een erg steile helling te hebben, waardoor ankeren enkel kan in combinatie met een landvast naar de rotsen. Iets wat we nog nooit gedaan hebben en nu ook niet proberen.
Uiteindelijk vinden we een baai waar we kunnen ankeren op 7m diepte, in de buurt van Agios Nikolaos.
De schemering valt al in. Er staat nog steeds flink wat wind vanuit het noorden, dus we leggen 30m ketting. Lore stelt een alarm in op de ankerapp, zodat we verwittigd worden vanneer de wind 180 draait. In dat geval zouden we met de boot in ondiep water terechtkomen. Het alarm laat een halve cirkel met straal 30m toe weg van het land, en een halve cirkel met straal 10m naar het land toe.
Dinoflagellaten
De eerste taak is zoals steeds zwemmen. In het donker licht het water op bij bruuske bewegingen met armen of benen. Kleine gensters lijken van onze vingers te springen. Algen, vermoeden we. Vrijwel zeker bioluminescent plankton, meestal dinoflagellaten, aldus een expert.
Lore en Mats bereiden een heerlijke pasta pesto en vermoeid gaan we relatief vroeg naar bed.
Omstreeks vier uur ‘s nachts maakt Lore Wouter wakker, die nog steeds aan dek ligt. De wind is bijna volledig gaan liggen, maar de boot is 180 graden gedraaid, en ligt nu met het achtersteven naar het land. We activeren de dieptemeter. Die geeft 4.5m aan. We controleren de app, maar blijkbaar valt onze positie nog steeds binnen de halve cirkel van 10m. Gerustgesteld vervolgen we onze slaap.
