Historische Kanjers
Over havensteden die hun verleden niet kunnen verbergen. Over bovenwindse buren, groeten aan lij en niemand die de regels volgt. Over geneugten intra en extra muros. Maar vooral over hoe vreemden onderweg even vrienden worden.
Niet Moeders Mooiste
Wanneer we woensdagochtend wakker worden, blijkt de baai verrassend goed mee te vallen. Het is zeker niet moeders mooiste, maar in de relatieve rust nemen we ruimschoots de tijd om te zwemmen en te ontbijten. En ondiep ankeren is altijd leuk voor de zwemmers.
Bij het vertrek zwaaien we naar de eenzame visser die we de ganse ochtend geterroriseerd hebben en tot onze verbazing zwaait hij vriendelijk terug. Vissen gaat niet altijd over vissen vangen.
Glorieus Galaxidi
We zetten koers naar Galaxidi, onze eerste geplande stop in de Golf van Korinthe. Over het traject valt niet erg veel te vertellen, behalve dan dat de wind onvoldoende kracht heeft en uit een slechte hoek komt. Nog eens 40 NM op motor dus.
Galaxidi is vandaag een klein en rustig havenstadje. In de negentiende eeuw was dat anders. Het groeide uit tot een van de belangrijkste centra van de Griekse zeilvaart en scheepsbouw, met honderden schepen en tientallen redersfamilies. De kapiteins lieten er statige neoklassieke huizen bouwen. Die herinneren nog altijd aan een tijd waarin Galaxidi groter was dan het eruitzag.
Bovenwindse Buren
We arriveren vrij vroeg op de dag en er zijn nog vele plaatsen vrij in de haven. Het aanmeren verloopt vlot, ondanks 11 kt zijwind. We leggen ons bovenwinds van een andere boot. Dit vangt eventuele drift op. Ann rolt vlekkeloos 65m ankerketting uit. Lichtjes tegen de wind georiënteerd.
De haven van Galaxidi is meteen ook de town quay. We doorlopen de gebruikelijke routine rond liggeld, water en elektriciteit, en bestellen een refill diesel, 266 l. Naast ons een Franse boot waarvan de skipper ontdooit wanneer hij in het Frans wordt aangesproken. Een eindje verder een zeiljacht dat geregistreerd is in Svolvær, Lofoten, Noorwegen. Ook met hen maken we een praatje. En ja, ze komen effectief daarvandaan met de boot, in een periode van 14 maanden.
Hardnekkige Hitte
We liggen recht tegenover restaurant Ab oVo. Dat is een aanrader, zal later blijken. Een breed gamma aan gerechten, zelfs pizza’s, maar zonder de authentieke Griekse keuken te verwaarlozen.
Aan de overzijde van de kade bevindt zich een landtong met cederbos, erg gelijkend op het Bisti-bos van Ermioni, dat we beschreven in Specerijen en Cederhout. Lore en Mats spenderen er de rest van de namiddag in het water.
Wanneer de avond valt, houdt de hitte hardnekkig stand. De ganse bemanning slaapt die nacht aan dek.
Lang Voor de Langslapers
De volgende ochtend nemen Ann en Wouter een vroeg ontbijt in een koffiehuisje, lang voor de langslapers wakker worden. Er worden inkopen gedaan, eenmaal voor 16 l water, 1 maal voor twee broodmaaltijden met fruit en yoghurt, en 1 maal voor twee warme maaltijden. Tijdens de volgende twee stops willen we immers voor anker gaan.
Dan nemen we afscheid van Galaxidi met het vaste voornemen nog eens terug te komen.
Groeten aan Lij
Lore kiest Nafpaktos als onze volgende bestemming, een levendig havenstadje aan de noordkust van de Golf van Korinthe, 36 NM ten westen van Galaxidi.
Het wordt weerom een warme dag op het water, met weinig wind. Te weinig om te zeilen. Naar goede gewoonte gebruiken we waar mogelijk de fok om een tandje bij te steken. Ergens onderweg halen we een tweemaster met spinnaker in. We lopen uit beleefdheid op aan lijzijde en uiten onze appreciatie voor de zeilvoering in gebarentaal.
De Mantel der Liefde
Net voor we de baai van Nafpaktos binnenvaren halen we nog een tweemaster in. Deze wijkt van zijn koers af, gaat scherper varen, waardoor ook wij moeten uitwijken. Hij maakt duidelijk gebruik van de voorrangsregels voor zeilers. Alleen … we varen allebei op motor met een zeiltje ter versterking. Dan gelden we beiden als motorvaartuig en gelden andere regels, zoals koers en snelheid behouden wanneer je wordt opgelopen. De mantel der liefde doet zijn werk. Ook voor de ontbrekende zwarte kegels.
Intra Muros
Nafpaktos wordt gekenmerkt door zijn bijna volledig ommuurde Venetiaanse haven, met daarboven een imposante burcht. Als Lepanto gaf de stad haar naam aan de beroemde zeeslag van 1571, waarin een Europese coalitie de Ottomaanse vloot versloeg. Vandaag vullen vissersboten, terrassen en badgasten het historische decor.
Het binnenvaren van de haven wordt afgeraden voor boten van 40 voet of groter. Zelfs dan is de haven erg beperkt in capaciteit. Naar het voorbeeld van een handvol andere boten ankeren we buiten de haven, aan de oostkant, voor het strand. Tijdens het ankeren begeven de thrusters het. Een gesprongen zekering, vermoedt Wouter. Dat geeft weer wat stress voor de volgende havenstop. Enkele berichtjes heen en weer met Nicolas van Fast Sailing leveren alvast een mogelijk onderdeelnummer voor de zekering.
Inspectie tijdens de onvermijdelijke zwembeurt wijst uit dat de thrusters allebei uitgeschoven zijn. Niet ingetrokken dus. We bellen met Nicolas van Fast Sailing, maar er volgt niet onmiddellijk een concrete oplossing. De late namiddag gebruiken we om Nafpaktos te bezoeken. Met de dinghy door de grote poort de haven in om aan te meren.
Een Oogje in het Zeil
We wandelen door de smalle straatjes van de stad, met een bijzonder mondain aanbod aan winkels en waren. We bekijken de boot in het water door een dwarssteegje.
De hardliners bezoeken het fort dat boven de stad uittorent. Wouter houdt een oogje in het zeil in een bar in de haven.
Bij onze terugkeer naar de dinghy komen we in de haven drie boaties tegen die ons bedanken voor de foto’s. Het blijkt de crew te zijn van de tweemaster met spinnaker en het betreft de foto’s die we nog moeten aanleveren. Een hartelijke maar korte ontmoeting. Wordt ongetwijfeld vervolgd op mail.
Extra Muros
Lore en Mats komen eerst aan de beurt voor de kookshift en bereiden heerlijke vegetarische quesadilla’s met guacamole.
