Over verdronken land. Over wie wikt en wie beschikt. Over toen en nu. En vooral over varen naar bestemmingen, maar hechten aan momenten.
Ochtendspiegel
Donderdagochtend is het windstil, het water een spiegel.
De haven van Lefkas geeft een sterk verschillende indruk dan drie weken geleden. Een eenzame catamaran ligt aangemeerd aan het omringende ponton, dat voordien volledig bezet was. Het ponton waar wij liggen is aan één kant vrijgehouden, om de vaargeul daar breed te houden.
Het zeilseizoen loopt hier duidelijk op zijn einde.
Het ponton is voorbehouden voor passanten. Bijna elke boot die er aangemeerd ligt, is bemand. De ochtendwandeling naar het sanitair blok van de haven lijkt dan ook de blijde intrede, met een vriendelijke groet bij elke boot.
We nemen een snel ontbijt in de enige eetgelegenheid in de haven, want we hebben een lang traject voor de boeg, 32 NM tot Vathy op Ithaka. En de omstandigheden lijken geschikt om te zeilen.
De Mens Wikt
We varen het kanaal van Lefkas uit aan de zuidkant, door een prachtig verzopen land. De natuur voegt zich naar de beschaving en doet er haar voordeel mee.
Eens op zee worden we getrakteerd op 11 kt aan halve wind, de eerste echte kans om alle zeilen te ontplooien dit najaar. Het manoeuvre wordt uitgelegd aan de nieuwe crew en ook uitgevoerd.
En daar gaan we. Onmiddellijk valt de wind terug naar 7 kt, te weinig om vooruitgang te maken. Even geduldig zijn …
Het wordt een halfuur trimmen met wind variërend tussen 3 kt en 17 kt, uit veranderlijke richting, van bijna recht van achteren tot dwars van stuurboord. Daarna valt de wind terug tot ondankbare niveaus. Verder op motor dan maar.
De Wind Beschikt
Wanneer we het zuidelijkste punt van Meganisi passeren, is de wind weer toegenomen tot 14 kt. Golven tot een meter, schuin van achteren, duwen de boot van links naar rechts en terug. Zo hevig dat Wouter het roer overneemt van de autopilot. We zetten ook de fok bij om meer stabiliteit en een extra kt snelheid te krijgen. Het volgende uur loopt de windsnelheid op tot 29,6 kt. De wind brengt de boot tot een snelheid van 9,2 kt, op motor en fok, een snelheidswinst van 2,4 kt met de fok erbij. De reiservaring wordt anders.
Dit gaat door tot we in de wind- en golfschaduw van het eiland Atokos terecht komen. Even relatieve rust. Wanneer we weer uit de beschutting van het eiland komen, lijkt de wind van mening veranderd en zijn vooral de golven gebleven. Zo komen we omstreeks 16u in de baai van Vathy.
We ankeren net voor Lazareto, een piepklein eilandje in de baai. Slechts 5,5m diepte, en door de omliggende boten slechts 20m ketting uit.
Waken over Nu en Toen
Eerst zwemmen, ditmaal wat korter door de gedaalde temperatuur van het water.
Dan eten we bij wijze van vieruurtje de restjes pasta van in Gaios. Daarna met de dinghy naar de wal, altijd een beetje een avontuur. Tegen de avond een licht diner in Vathy. Ok, maar alles net wat minder. Niet de allerbeste ervaring.
Tijdens de nacht neemt de wind een aantal keren sterk toe. Verschillende protagonisten begeven zich beurtelings aan dek om de positie van de boot te controleren. Dat levert enkele fijne momenten op, sterren kijken met de haren in de wind. En een nachtelijk plaatje van onze naaste buur, het eilandje.
Lazareto dankt zijn naam aan zijn vroegere functie als quarantainestation. Vanaf de zestiende eeuw moesten aankomende schepen hier veertig dagen wachten voordat ze de haven mochten binnenvaren. In 1864 maakte het quarantainestation plaats voor een gevangenis, die tot 1912 in gebruik bleef. Vandaag oogt het kleine eilandje met zijn kerkje een stuk gastvrijer.
Even Thuiskomen
Vrijdagochtend besluiten we nog een dagje op deze idyllische plek te blijven en zaterdag het ganse traject tot Zakynthos af te leggen. Het is ten slotte Ithaka, waar Odysseus na zoveel omzwervingen weer thuiskwam. Een plek om even te blijven, voor we weer verder varen.
Vathy is de hoofdplaats van het eiland, maar heeft de schaal van een dorp. De huizen en smalle straatjes dragen de sporen van eeuwen Venetiaans bestuur. Toch is veel van wat oud oogt heropgebouwd. De aardbevingen van 1953 verwoestten vrijwel het hele plaatsje. Bij de wederopbouw werd de traditionele architectuur zoveel mogelijk behouden.
We besteden de rustdag aan shopping en sightseeing.
Naast de vele bloemen worden de straatjes gekleurd door exotische planten zoals karmozijnbes, limoen en granaatappel.
Vanuit de hoger gelegen delen van Vathy zien we de boot op het water liggen.
Wouter maakt risotto aan boord voor het avondmaal. Een variant zonder venkel, want niet voorradig, met pancetta en groene asperges.
