Over vertrekken van waar je even thuis was. Over die enkele Griek die liever elders was. Over afscheid na een bewogen week. Maar vooral over wat je mist en wat je toch meeneemt.
Verdergaan is Volhouden
Vandaag vertrekken we alweer uit Ithaka. Het scheepsjournaal krijgt een volgend hoofdstuk. De oversteek van Vathy naar Zakynthos Port.
De omstandigheden zijn ons niet gunstig gezind. Reeds in de baai krijgen we golven van meer dan 1m en sterke tegenwind. De boot haalt 3,5 kt met de motor op 2000 toeren, waar dat in normale omstandigheden 7 kt zou zijn.
Eens de baai uit zetten we koers naar het zuiden en komen wind en golven dwars op bakboord. Golven tot 1,5m en 20 kt wind. Dat is weerom te veel geweld voor de autopilot, die met zulke omstandigheden sowieso moeite heeft. Tijdens de oversteek verzachten de omstandigheden af en toe, om daarna weer aan te trekken. Het wordt 6 uur volhouden tot in Zakynthos Port.
Onderweg is er weinig afleiding. We zien weinig andere boten. Op Kefalonia zien we de rookpluimen van een late bosbrand, met blushelikopters in de weer.
Een Warm Onthaal
Als brave burgers nemen we enkele uren van tevoren contact met de havenautoriteit van Zakynthos. Het telefoonnummer vonden we in de Greek Waters Pilot, uitstekend gezelschap. Een vriendelijk heerschap stuurt ons het nummer van een zekere Alex. Die moeten we bellen wanneer we de haven binnenvaren.
Omstreeks 15u is het zover. We zijn net buiten de haven. We bellen Alex, maar krijgen geen gehoor. Terug naar het eerste nummer. Het heerschap zal vragen dat Alex ons belt. En Alex belt ons, maar al na een eerste “Sorry, can you repeat?” begint hij te roepen. We begrijpen dat hij ons zal opwachten wanneer we binnen de haven zijn.
Er staat intussen 17 kt wind. De haven blijkt vrij uitgestrekt en we hebben er het raden naar waar we precies moeten zijn. We maken een rondje, rekening houdend met de beschikbare diepte. Geen Alex te zien. Dan varen we naar de kademuur, waar we een zeiljacht zien aanmeren in een van de laatste vrije plekjes.
Plots hoort Mark iemand roepen aan de andere kant van de haven. Dat moet Alex zijn. Hij wijst ons een plaats aan waar geen kademuur is, maar wel trappen tot in het water. Tot zover de bolfenders achteraan. Er zijn ook geen voorzieningen op die plek.
Bij een eerste poging om aan te meren heeft het anker geen grip. We bespreken al roepend over het water of die ene plek aan de kademuur nog vrij is, naast het zeiljacht dat eerder aanmeerde, als alternatief. Een instemmend knikje kan er nog net van af.
Vier Pasta’s, Alstublieft
We wenden het steven dus terug naar de kademuur en meren daar aan met 17 kt zijwind. Bovenwinds van een Britse boot, met 60m ankerketting. Dat verloopt al bij al vlot. Alex komt nog even kijken, maar is meteen ook alweer weg.
Na het aanmeren wenden we ons hongerig tot het eerste het beste restaurant op de kade. Bello, een Italiaans restaurant. Vier pasta’s alstublieft.
Groot, Groter, Zakynthos
De eerste indruk van Zakynthos is groot. Een groot eiland met een grote haven.
Grote boten ook. Er zijn de ferries naar het vasteland. En er ligt een patserboot, een monohull, single mast van 111 ft. Om naar te kijken.
Bewogen, maar Niet Geveld
Het was een bewogen week. Veel gezien, maar veel gemist ook. Door de ongunstige weersomstandigheden. Voor Sigrid en Mark was het een eerste ervaring, maar het echte zeilen ontbrak. Het avontuur was er echter wel.
En Ann? Die bleef fris en helder, ook toen het stevig tekeer ging. Het levende bewijs dat zeeziekte geen levenslange veroordeling hoeft te zijn.
Zondag wisselen we van crew. Poetsdag ook. We nemen afscheid van Sigrid en Mark. Zij kruisen nog net de nieuwe crew.
