Over wat vergaat en toch nog bestaat. Over oude wortels die nog vruchten dragen. Over duiven die niets weten. Maar vooral over vertrouwd gezelschap en een nieuw begin.
Samen op Weg
We vervolgen het zeilseizoen met Ingrid en Frank. Geen nieuwkomers, maar een bemanning met enige ervaring. Zij arriveren reeds op Zakynthos enkele dagen voor onze aankomst en hebben de kans het eiland te verkennen.
Over Veerkracht
Net zoals Ithaka werd Zakynthos getroffen door de aardbevingen in 1953. Ook hier werden alle gebouwen, veelal in Venetiaanse stijl, verwoest. Ook hier werd heropgebouwd met respect voor de stijl van het verleden. Enkel de duiven zijn gebleven.
Rotswanden en Stranden
Zakynthos is het op twee na grootste eiland van de Ionische archipel. Het is een groen eiland, met vruchtbare vlakten, olijfgaarden en wijngaarden.
De zuidkust biedt mooie zandstranden en laaggelegen kuststroken. Naar het zuidwesten, rond Keri, wordt de kust steiler en grilliger. Witte rotswanden rijzen uit de zee, onderbroken door grotten, bogen en kleine inhammen. Het water wisselt er van helder turquoise naar diepblauw, met donkere schaduwen onder de overhangende rotsen.
Stille Getuigen
Achter de kust ligt een ouder, trager landschap, dat van de olijfbomen. Vooral rond Lithakia zijn nog oude boomgaarden met eeuwenoude, soms als middeleeuws beschreven bomen te vinden. Hun stammen zijn breed, verwrongen en uitgehold, met knobbels en plooien die eerder aan beeldhouwwerk dan aan gewone boomschors doen denken. Sommige bomen worden op meer dan tweeduizend jaar oud geschat. Toch dragen die oude bomen nog altijd vruchten.
